Ezelkarren: Verleden, heden en mogelijke toekomst
Er was een tijd, nog niet zo lang geleden, dat je in Paramaribo rustig in de file kon staan achter een ezel. Ja echt. Een echte, koppige, vierpotige verkeersdeelnemer met een kar erachter en een bestuurder die alle tijd van de wereld had.
Vele jaren terug was dat gewoon een straatbeeld. Stad of district, het maakte niet uit. De ezel liep waar hij wilde, en jij wachtte. Want als er íemand was die zich niets aantrok van claxons, haast of moderne vooruitgang, dan was het die ezel wel
Fast forward naar vandaag. Suriname is veranderd. Auto’s, brommers, SUV’s en E-bikes racen voorbij. De ezel heeft het stilletjes opgegeven, alsof hij op een dag heeft besloten dat wij het maar uitzoeken met onze moderne tijd. De ‘Buriki wagi’ en ‘Asi wagi’ van vroeger zijn foetsie. Af en toe zie je nog een statig paard en wagen bij een bruiloft of begrafenis.
Totdat je de grens oversteekt naar ons buurland Guyana.
Daar is het alsof de tijd een kleine bocht heeft gemist. De ezelkarren rijden er nog. Niet als toeristische attractie, maar gewoon dagelijks als vrachtrijders in hartje stad. Ze mengen zich zonder aarzelen tussen pick-ups, minibussen en motorfietsen op de snelweg.
En dan komen ineens de gedachten. Met al die spanningen in de wereld en steeds stijgende olieprijzen kunnen ezelkarren weer nodig zijn. Stel je voor dat we op een ochtend wakker worden en iemand zegt: “Auto? Vergeet het maar. De straat van Hormuz is nog steeds gesloten. Vandaag gaan we uit huis riding the donkey.”
Vervolgens stranden we in files vol ezelkarren. Mensen die elkaar groeten terwijl ze in een rustig tempo vooruit schuifelen. Geen getoeter, geen haast. Alleen af en toe een koppige “i-ah” van een ezel die door de straat balkt. Misschien zou het niet eens zo een slecht idee zijn.
Ergens, diep in ons verborgen, zit nog steeds dat oeroude instinct. Dat rustige, eigenwijze tempo van een ezel die zich nergens door wil laten opjagen.
Ezelkarren zijn meer dan een herinnering aan het verleden. Ze zijn een stille aanwijzing dat eenvoud, betrouwbaarheid en aanpassingsvermogen blijvende kwaliteiten zijn. Eigenschappen die in onzekere tijden opnieuw van betekenis kunnen worden.