Na 61 jaar Avondvierdaagse ziet president Jennifer Simons plots toeristische kansen. De analyse ontbreekt. Dat is opvallend, want het probleem is structureel: een lokaal volksfeest wordt gepresenteerd als exportproduct zonder aanpassing aan internationale vraag.
De Avondvierdaagse is een wandelmars. Participatie is het doel, niet consumptie. Toerisme draait om bestedingen, verblijf en herhaalbezoek. Wandelaars lopen, drinken water en gaan naar huis. Er is geen schaalbaar verdienmodel, geen thematische beleving, geen internationale positionering. Volgens een fictieve toerisme-expert: “Je verkoopt geen kilometers. Je verkoopt ervaring. Hier wordt inspanning verward met attractie.”
Vergelijk dat met carnaval. Carnaval is een historisch, religieus en cultureel festival dat teruggaat tot Europese katholieke tradities rond de vastentijd. In het Caribisch gebied evolueerde het tot een economisch instrument: muziek, kostuums, parades, feesten en diaspora-marketing. Landen als Trinidad en Tobago organiseren grootschalige carnavals, aangevuld met kleinere evenementen door het jaar. Niet uit spontaniteit, maar als industrie. Samenwerkingen met cruisebedrijven, luchtvaartmaatschappijen en internationale touroperators zorgen voor constante instroom van bezoekers.
Suriname mist die basis. Er is geen diepgewortelde carnavalscultuur, geen jaarlijkse verwachting bij de diaspora, geen infrastructuur van bands, kostuumhuizen en sponsors. Pogingen uit het verleden strandden omdat het kunstmatig werd opgelegd. Cultuur laat zich niet plannen als een begrotingspost.
De expert concludeert: “Toerisme groeit niet uit goede bedoelingen, maar uit herhaalbare formats met internationale vraag. De Avondvierdaagse is lokaal succesvol, maar economisch beperkt. Carnaval is commercieel schaalbaar omdat het cultuur én industrie is. Suriname heeft het eerste, maar probeert het tweede te kopiëren zonder fundament.”
Na 61 jaar wandelen blijft de vraag dus hetzelfde: wil men toerisme bouwen, of alleen blijven lopen.