In Suriname praten wij graag over toerisme. We organiseren conferenties, seminars en beurzen. Er worden presentaties gegeven, plannen gepresenteerd en mooie woorden uitgesproken over de enorme kansen die toerisme onze economie kan bieden.
Maar één fundamentele vraag wordt zelden gesteld: zijn wij eigenlijk klaar voor toerisme?
Want toerisme is geen verhaal voor op een podium. Het is een dagelijkse praktijk. Het gaat over hoe mensen worden ontvangen — in een taxi, een hotel, een restaurant, een winkel. Het gaat over service, klantvriendelijkheid en professionaliteit. En juist daar gaat het structureel mis.
Laat mij een concreet voorbeeld geven.
Ik bezocht een bekende winkel in Paramaribo om een product te kopen. Ik moest eerst roepen om iemand te vinden die mij kon helpen. Er kwam uiteindelijk een medewerker die wat uitleg gaf, maar voordat ik een keuze had kunnen maken, was die persoon alweer verdwenen. Dus opnieuw roepen, opnieuw wachten, opnieuw hetzelfde verhaal. Na een paar keer had ik er genoeg van en ben ik vertrokken — zonder iets gekocht te hebben.
Diezelfde dag ging ik naar een ander bedrijf. Daar werd ik correct ontvangen. De medewerker bleef bij mij, gaf heldere uitleg, stelde de juiste vragen en adviseerde mij welk model het beste bij mijn behoefte paste. Het verschil was niet marginaal — het was enorm.
En dit roept een ongemakkelijke vraag op: wat moeten toeristen eigenlijk komen beleven in Suriname?
Ons land heeft veel te bieden: unieke natuur, een rijke cultuur, een bijzondere geschiedenis. Maar als de basisbeleving — het contact met mensen, de service, de ontvangst — structureel teleurstelt, dan ondergraven wij onze eigen kansen. Een toerist die zich onwelkom of genegeerd voelt, komt niet terug. Erger nog: hij vertelt het door. In het tijdperk van online recensies en sociale media is één slechte ervaring genoeg om tientallen potentiële bezoekers af te schrikken.
Het harde maar eerlijke punt is dit: toerisme kan alleen groeien in een omgeving waar service, professionaliteit en respect voor de klant de norm zijn — niet de uitzondering.
En daar hebben wij in Suriname nog een flinke weg te gaan.
Wij investeren in marketingcampagnes, toeristische infra¬structuur en internationale promotie. Dat is zinvol. Maar het fundament ontbreekt. Wat heeft het voor zin om bezoekers te lokken als de basiservaring hen teleurstelt? Promotie zonder kwaliteit is zand in de machine.
De investering die het hardst nodig is, is de minst glamoureuze: training, servicecultuur en een mentaliteitsverandering waarin de klant werkelijk centraal staat. Niet als slogan, maar als dagelijkse praktijk. Dat vraagt iets van ondernemers, van managers en van medewerkers. Het vraagt ook iets van ons als samenleving — want cultuur verander je niet met een workshop, maar met consequent voorleven en aanspreken.
Zolang Surinamers zich soms al niet welkom voelen als klant in eigen land, moeten wij ons geen illusies maken over hoe toeristen ons zullen ervaren.
Toerisme begint niet met een presentatie in een conferentiezaal.
Het begint met hoe je iemand behandelt die je winkel binnenloopt.
Preani Koendjbiharie