Sinds 2010 voeren regeringen scalian-gedoog-zwalkbeleid
Al zeker sinds 2010 voeren regeringen een gedoogbeleid als het gaat om de aanwezigheid van scalians, de goudpontons, op delen van het stuwmeer. Het was toenmalig minister Regilio Dodson (ND) van Natuurlijke Hulpbronnen die een zwalkend scalian-gedoogbeleid voerde, terwijl zijn NPS-voorganger Gregory Rusland juist tussen 2005-2010 scalians weerde van onder andere het stuwmeer en hun aanwezigheid verbood. Het is immers bij wet verboden om in open wateren goud te mijnen. De huidige minister van Natuurlijke Hulpbronnen, David Abiamofo, vervolgt het scalian-gedoogbeleid en laat een aantal scalians werken in het Sarakreekgebied, in het zuidelijk deel van het stuwmeer.
Scalians wel of niet op stuwmeer….?
De bewindsman zei tijdens het persmoment van woensdag 8 april voor aanvang van de wekelijkse vergadering van de Raad van Ministers dat enkele jaren geleden is besloten een afgebakend gebied in het stuwmeer aan te wijzen waar scalians actief mogen zijn. “De afspraken zijn duidelijk en er is een monitoringscommissie die alles goed in de gaten houdt. Er zijn fiscale voorwaarden aan de beschikkingen gekoppeld”, aldus Abiamofo.
Hij beweerde dat die scalians jaarlijks een bijdrage leveren aan zowel de staatskas als aan de plaatselijke gemeenschap. Maar, hij zei niet om welke bedragen en om welke scalians en van wie het gaat. Wel zei hij dat scalians niet actief mogen zijn op de Marowijnerivier en de Lawa. Op het stuwmeer is volgens de minister volledig sprake van regulering en duidelijke afspraken qua afdrachten aan de lokale bevolking en het districtsbestuur.
Maar, tijdens hetzelfde persmoment bevestigde hij dat er geen scalians opereren op het stuwmeer….Volgens hem zijn er wél meer dan negen scalians die opereren tussen Sarakreek (Sarakreek is een van de zes ressorten waaruit het district Brokopondo bestaat) en het Mama Ingi gebied. Abiamofo benadrukte dat het gaat om ondernemers die bekend zijn bij het ministerie en betrokken organisaties die toezicht houden. Een groot deel van de oppervlakte van Sarakreek bestaat echter uit water, het Brokopondo Stuwmeer….. Kortom, de gedoog-scalians zijn wel actief op het stuwmeer.
Uit de uitspraken van Abiamofo blijkt maar weer eens dat economische belangen (lees: geld) belangrijker zijn dan het beschermen van de biodiversiteit in het stuwmeer. Immers, iedereen weet dat scalians aanzienlijke milieuschade aanrichten in het stuwmeer. De bodem wordt omgewoeld en de arbeiders op de drijvende ‘goudfabrieken’ gebruiken vermoedelijk ook stoffen als kwik.
Het scalian-gedoogbeleid door de jaren heen
Toenmalig minister minister Regilio Dodson van Natuurlijke Hulpbronnen besloot woensdag 22 augustus 2018, om onder voorwaarden 40 scalians in het Sarakreekgebied en op de Marowijnerivier toestemming te verlenen om per 1 september legaal goud te winnen. De scalianhouders mochten dus van de regering aanzienlijke schade toebrengen aan de biodiversiteit, om vooral de staatskas via in te houden belastingen te spekken.
Milieuorganisaties zwijgen
Het scalian-gedoogbeleid bleek het voorspel te zijn voor scalian-acceptatiebeleid. Op social media werd verontwaardigd gereageerd. Dorpshoofden reageerden verontwaardigd, maar niet uit treurnis om het milieu, maar om het feit dat zij niet langer geld rechtstreeks gingen ontvangen van scalianhouders. En het WWF Guianas, Conservation International Suriname en een enkele milieuactivist hielden hun kaken stijf op elkaar…. de vermeende natuurbeschermers deden er het zwijgen toe en dat doen ze nog steeds als het gaat om goudwinning in een deel van het stuwmeer door scalians en om de gevolgen ervan voor het milieu..
De scalians moesten medio 2018 worden voorzien van een gps en een volgnummersysteem en het was verboden om met kwik te werken. Of de huidige actieve scalians zich aan deze voorwaarden houden is niet duidelijk.
September 2015: ‘Fenomeen scaliantes op stuwmeer ten einde’
Overigens had minister Dodson een paar jaar eerder nog het volgende gezegd: ‘Het is medio september 2015. Ik kan u de verzekering geven dat het fenomeen scaliantes op het stuwmeer definitief ten einde is.’ Daadkrachtige woorden van Dodson tijdens een persconferentie op 15 september 2015 in zijn ministerie, woorden die enige tijd later geen enkele betrouwbare waarde bleken te hebben gehad.
Waarom gedogen
Kortom, velen in de samenleving vragen zich nu af waarom de huidige NH-minister kennelijk het gedoogbeleid inzake scalians voortzet. Voor velen lijkt het antwoord duidelijk: er moeten bepaalde – financiële – belangen op de achtergrond spelen. Want waarom zou je een aantal scalians toestemming verlenen om te mogen werken in een bepaald deel van het Afobaka stuwmeer? Wie worden daar rijk van? Het is daarenboven velen een doorn in het oog, dat minister Abiamofo weinig oog en oor lijkt te hebben voor de milieuschade die scalians aanrichten in het meer. Er wordt slechts gezegd dat die scalians “jaarlijks een bijdrage leveren aan zowel de staatskas als aan de plaatselijke gemeenschap”. Geen woord wordt over de gevolgen voor het milieu gerept.
Welke schade de scalians in het Sarakreekgebied jaarlijks aanrichten aan de biodiversiteit van een deel van het stuwmeer lijkt voor de regering niet relevant.