Binnen enkele maanden onder de regering van president Jennifer Simons zijn meerdere bestuurlijke misstappen zichtbaar geworden bij staatsgelieerde instellingen zoals de melkcentrale, het Bacoven bedrijf in Jarikaba en Canawaima. In alle gevallen volgden snelle ingrepen: mensen werden vervangen, ontslagen en waar nodig werd justitie ingeschakeld. Dat is noodzakelijk, maar het is niet voldoende.
Het probleem zit dieper. Benoemingen in Raden van Commissarissen en Raden van Toezicht zijn geen experimenten. Dit zijn functies waar integriteit, kennis en onafhankelijkheid vooraf aantoonbaar moeten zijn.
Wanneer achteraf wordt gesteld dat mensen “beter getraind” moeten worden, is dat geen oplossing maar een erkenning van een verkeerde selectie. Training corrigeert geen gebrek aan integriteit. Het corrigeert ook geen belangenverstrengeling.
Ministers dragen hierin directe verantwoordelijkheid. Zij doen de voordrachten. Dat impliceert dat er vooraf onderzoek moet plaatsvinden naar achtergrond, competenties en mogelijke risico’s. Als die stap faalt, ligt de fout niet bij het systeem maar bij de besluitvormers.
Een burger verwoordt het scherp: “Als iemand al heeft bewezen dat hij slecht omgaat met publieke verantwoordelijkheid, waarom krijgt hij dan opnieuw een stoel binnen de overheid?
Dan bescherm je niet het volk, maar het netwerk.” Die redenering is logisch. Bestuurders die schade hebben veroorzaakt, vormen een aantoonbaar risico. Het verplaatsen van zulke personen naar andere functies binnen de overheid is geen oplossing, maar herverpakking van hetzelfde probleem.
De consequentie moet helder zijn. Verwijdering betekent volledige uitsluiting van invloedrijke posities binnen de publieke sector. Niet tijdelijk, maar structureel, totdat vertrouwen opnieuw aantoonbaar is opgebouwd.
Als de president deze personen elders handhaaft, blijft het beleid half.
Spirituele oproepen aan het volk veranderen niets aan bestuurlijke fouten.
Het aardse bestuur vereist concrete correcties.
Zonder die correcties ontstaat een patroon waarin fouten geen echte gevolgen hebben.Dat ondermijnt vertrouwen en vergroot het risico op herhaling.