Er voltrekt zich een ontwikkeling in onze samenleving waar te weinig mensen hardop over durven spreken. Grote delen van het volk raken steeds verder verwijderd van normen en waarden die ooit als vanzelfsprekend golden. Respect, discipline, verantwoordelijkheid en integriteit lijken voor velen geen leidraad meer te zijn, maar eerder een uitzondering.
Dat is geen onschuldige verschuiving. Het is een glijdende schaal. Want wie zich voortdurend beweegt in een omgeving waar deze waarden vervagen, loopt het risico er zelf in meegezogen te worden. Zonder dat men het doorheeft, worden grenzen verlegd en wordt gedrag genormaliseerd dat eerder onacceptabel was.
Juist daarom vraagt de huidige staat van de samenleving om een bewuste keuze. Wie het serieus meent met zijn eigen toekomst, met groei en vooruitgang, kan zich niet permitteren om onderdeel te worden van die neerwaartse spiraal. Dat betekent niet dat men zich boven anderen plaatst, maar wel dat men duidelijke grenzen stelt aan wat men accepteert en waarin men meegaat.
Een van de moeilijkste, maar noodzakelijke keuzes is het loslaten van mensen die niet willen meegroeien. Voel je daarbij nooit schuldig. Vooruitgang vraagt soms om afstand. Het is geen daad van hardheid, maar van zelfrespect en verantwoordelijkheid voor je eigen toekomst. Ontwikkeling vraagt om een omgeving die stimuleert, niet een die afremt of naar beneden trekt.
Dit is geen pleidooi voor verdeeldheid, maar voor bewustwording. Want uiteindelijk bepaalt de som van individuele keuzes de richting van een samenleving. Als meer mensen ervoor kiezen om vast te houden aan normen en waarden, kan het tij worden gekeerd. Maar dat begint bij het individu: bij de keuze om niet mee te gaan in verval, maar te bouwen aan groei.
De vraag is dus niet alleen waar de samenleving naartoe gaat, maar ook: waar kiest u zelf voor?
Preani Koendjbiharie