De markt voor Internationally Transferred Mitigation Outcomes (ITMO’s) komt uit het klimaatakkoord van de United Nations, vastgelegd in het Paris Agreement. Landen zouden uitstootreducties kunnen verkopen aan andere landen. Op papier een miljardenmarkt. In werkelijkheid een systeem dat nog nauwelijks draait.
In Suriname werd eerder door oud-minister Marciano Dasai (Ruimtelijke Ordening en Milieu) gesteld dat het land ongeveer 80 miljoen USD zou kunnen verdienen aan carbon credits. Die inkomsten zijn uitgebleven. Er zijn geen bevestigde ITMO-transacties die dergelijke bedragen hebben opgeleverd. De verwachting was gebaseerd op toekomstige marktontwikkeling, niet op bestaande deals.
De huidige minister Patrick Brunings (Olie, Gas en Milieu) positioneert zich opnieuw rond carbon credits, maar ook hier is nog geen aantoonbare inkomstenstroom. Tegelijkertijd worden internationale reizen en conferenties gefinancierd zonder dat daar concrete opbrengsten tegenover staan. Dat wijst op een structureel probleem: beleid gebaseerd op verwachte markten die nog niet functioneren.
ITMO’s worden niet vrij verhandeld. Er is geen open beurs. Transacties gebeuren via directe overeenkomsten tussen landen, vaak ondersteund door instellingen zoals de World Bank. Voorbeelden zijn kleine pilotdeals waarbij Switzerland reducties financiert in Ghana en Thailand. Dit zijn beperkte projecten, geen grootschalige handel.
Een carbon credit consultant stelt dat de markt nog in de opstartfase zit. Regels rond verificatie, eigendom en dubbele telling zijn complex en nog niet volledig uitgewerkt. Daardoor blijven investeerders terughoudend.
Het effect van het verminderde engagement van de United States binnen internationale klimaatmechanismen is negatief. Minder vraag betekent lagere prijzen en minder deals.
De conclusie is dat de ITMO-markt momenteel geen stabiele inkomstenbron vormt. Toezeggingen van tientallen miljoenen dollars zijn niet gebaseerd op gerealiseerde marktactiviteit, maar op verwachtingen die nog niet zijn uitgekomen.