In Suriname kan een minister niet zomaar strafrechtelijk worden vervolgd. Daarvoor is toestemming nodig van De Nationale Assemblée (DNA). Daarom is het belangrijk om goed te begrijpen wat zo’n verzoek betekent.
Het Openbaar Ministerie heeft via de procureur-generaal aan DNA gevraagd om voormalig minister van Openbare Werken Riad Nurmohamed in staat van beschuldiging te stellen. Dat betekent dat het parlement toestemming moet geven zodat een strafrechtelijk onderzoek en mogelijke vervolging door de rechter kunnen plaatsvinden.
Volgens het document van het Parket is het verzoek gebaseerd op een onderzoek naar mogelijke onregelmatigheden rond het woningbouwproject Pan American Real Estate (PARE) en werkzaamheden aan wegen en infrastructuur. In het onderzoek zou sprake kunnen zijn van strafbare feiten zoals ambtsmisbruik, corruptie, verduistering of medeplichtigheid daaraan.
Het Openbaar Ministerie stelt dat er aanwijzingen zijn dat beslissingen of handelingen tijdens het ministerschap mogelijk in strijd waren met regels of het belang van de staat. In het dossier wordt onder andere gesproken over betalingen voor werkzaamheden en investeringen rond infrastructuur en verkaveling, waarbij bedragen van miljoenen Amerikaanse dollars worden genoemd.
De vraag voor DNA is niet meteen of de minister schuldig is. Het parlement moet vooral beoordelen of er genoeg reden is om een strafzaak te laten starten. Als er een redelijk vermoeden van strafbare feiten bestaat, kan DNA besluiten het verzoek goed te keuren. Dan kan de rechter later bepalen of iemand werkelijk schuldig is.
Er zijn echter ook redenen waarom DNA het verzoek zou kunnen afwijzen. Dat kan gebeuren wanneer parlementariërs vinden dat het bewijs nog te zwak is, dat de feiten onvoldoende duidelijk zijn onderzocht of dat het dossier vooral politieke discussie bevat en geen sterke juridische basis.
Kort gezegd staat DNA voor een belangrijke keuze. Goedkeuren betekent dat de rechter de zaak onderzoekt. Afwijzen betekent dat er geen strafproces tegen de oud-minister kan beginnen. Het besluit draait dus vooral om één vraag: is er genoeg reden om een rechter naar de zaak te laten kijken?