In veel landen leren kinderen steeds minder met de hand schrijven. Tablets, telefoons en computers nemen het werk over. In Suriname gebeurt dat ook. Op school maken leerlingen opdrachten op een laptop of typen ze snel een bericht op hun telefoon. Het gevolg is dat sommige jongeren moeite krijgen om nog netjes met een pen te schrijven.
Stel je een klas in de toekomst voor. De leraar vraagt: “Schrijf dit even op.” De helft van de klas kijkt verbaasd naar zijn pen alsof het een museumstuk is. Iemand fluistert: “Meester, waar moet ik op drukken om hem aan te zetten?”
Dat klinkt grappig, maar het probleem is serieus. Handschrift oefenen helpt kinderen namelijk op verschillende manieren. Wanneer leerlingen schrijven met de hand, gebruiken ze hun hersenen anders dan wanneer ze typen. Ze denken vaak beter na over woorden en onthouden informatie langer. Ook trainen ze hun fijne motoriek: de kleine bewegingen van vingers en hand.
In Suriname kan handschrift ook praktisch zijn. Stel dat je in het binnenland bent waar geen internet of stroom is. Een pen en papier werken altijd. Geen batterij nodig, geen wifi nodig.
Toch laat technologie ons snel wennen aan gemak. Veel jongeren sturen liever een spraakbericht dan een geschreven tekst. Als dit zo doorgaat, kan handschrift in de toekomst misschien een zeldzame vaardigheid worden. Net zoals kalligrafie of oude typemachines.
Misschien krijgen we later zelfs een nieuw beroep: “professionele schrijver met pen”. Mensen die documenten met de hand kunnen schrijven omdat bijna niemand het nog kan.
De vraag is dus niet alleen of technologie handig is. De echte vraag is of we een vaardigheid willen verliezen die mensen al honderden jaren gebruiken. Misschien is het daarom toch verstandig dat scholen kinderen blijven leren hoe een eenvoudige pen werkt. Soms is de oudste technologie nog steeds de slimste.