Recentelijk heeft de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid, André Misiekaba, bekendgemaakt dat burgers niet hoeven te betalen bij apotheken en andere zorginstanties voor hun medicijnen en zorgdiensten. Deze mededeling werd positief ontvangen door veel mensen, vooral omdat de kosten voor levensonderhoud al hoog zijn. Toch is er sinds dit bericht veel onduidelijkheid ontstaan in de samenleving.
Kort na de uitspraak van de minister plaatste het SZF (Staatsziekenfonds) een bericht waarin werd aangegeven dat bij hen geen kosten in rekening worden gebracht.
In de praktijk blijkt dat vooral bij particuliere apotheken patiënten toch regelmatig moeten betalen. Dit staat haaks op wat eerder is gecommuniceerd. Veel burgers geven aan dat zij verrast worden aan de balie en zich ongemakkelijk voelen, omdat zij het geld soms niet direct hebben.
Een apotheekmedewerker, die anoniem wil blijven, deelt zijn ervaring met een verslaggeefster van Dagblad Suriname. “Ik werk al meer dan twintig jaar in een apotheek. De laatste jaren merk ik wel dat het betalen van medicijnen steeds vaker voorkomt”, vertelt hij. Volgens hem ligt dit niet altijd aan de apotheken zelf, maar aan onduidelijke regels en vergoedingen.
Hij legt uit dat apotheken vaak proberen mee te denken met patiënten. “Vaak wordt er een ontheffing aangevraagd bij de verzekeringsmaatschappij, zodat wij de patiënten toch tegemoet kunnen komen. Dat kost tijd en zorgt voor extra werk”, zegt de medewerker. Volgens hem is het vervelend voor zowel de patiënt als het personeel, omdat niemand precies weet welke regels op dat moment gelden.
De medewerker vindt dat de communicatie vanuit de overheid en de verzekeringsinstanties beter moet. “Mensen denken soms dat wij hen expres laten betalen, maar dat is niet zo. Wij voeren alleen uit wat ons wordt doorgegeven”, benadrukt hij.
Veel burgers hopen nu op duidelijke en eenduidige informatie. Zij willen weten waar ze recht op hebben en bij welke instanties ze terechtkunnen zonder extra kosten. Tot die tijd blijft de situatie zorgen voor frustratie, onzekerheid en onbegrip binnen de zorgsector.