Opgepakt in haar pyjama: een weduwe tussen regels en macht

Advertisement
https://images.openai.com/static-rsc-4/GLfUbi8qG_h2fhYPHtnK7sPD3iv9ee297979WOxjsnZuwoajwmlLw6Tys71GHCunZC8AQ0Qyuibiqy0jIEO8KB-eZmEas2MLGLqOvDbgnYtEU1bmdQF7rzdQDMZbMvLLYUFWg_QsJipsAQ_JdcMBp80CZozOqGUn9k40C_yXFbp69wJXNKkOWF2-NV165Sr8?purpose=fullsize
https://images.openai.com/static-rsc-4/J4MesvB5kLQEIru95l5nHN1U9-eWovjxQxevt72Yap12rzzX3jYhKoCFHYJ44uNGZ9IC-WMy7S0af_GqcLYBhDAB9Mpx3J99ud4l-Am-u9M_237YxQK5KLb44QjFOrIvCmK4xxfMlwzbH6Mq6o4z6ZPEqOz0C3CKHYGeSrtgL4THgmuxKY0SPvGNEdOqB7qQ?purpose=fullsize

6

Marie-Thérèse, 85 jaar, dacht dat haar leven rustig zou eindigen in Alabama. Na het overlijden van haar man werd ze midden in de nacht opgepakt door immigratieagenten. In pyjama en pantoffels belandde ze in een detentiecentrum. Ze begreep niet waarom. Haar verblijfsstatus leek in orde, haar papieren waren in behandeling. Toch zat ze zestien dagen vast, verplaatst van cel naar cel, vaak zonder uitleg. Medegedetineerden hielpen haar lopen en gaven haar eten. Die kleine daden hielden haar overeind. Uiteindelijk werd ze vrijgelaten en teruggestuurd naar Frankrijk. Haar verhaal laat zien hoe beleid mensen onverwacht raakt. Ze steunde ooit streng immigratiebeleid, maar noemt haar ervaring nu onmenselijk. “Ik dacht dat het anders ging,” zegt ze

error: Kopiëren mag niet!