In een drukke straat in Paramaribo staat een nieuwe winkel: “De Waarheid”. Maar niemand komt daar meer. Verderop is het veel drukker bij “Gevoel & Geruchten N.V.”, waar elke dag nieuwe verhalen in de aanbieding zijn. Twee halen, één gratis.
Op school leren kinderen geen feiten meer, maar hoe ze het juiste antwoord kunnen raden dat de meester wil horen. Wie te veel nadenkt, krijgt strafwerk. “Blijf simpel”, zegt de juf, “dat maakt het leven makkelijker.”
De krantenkoppen veranderen ook. Niet wat er gebeurt, maar wat moet lijken alsof het gebeurt. De radio praat hard, maar zegt weinig. En televisie? Dat is een toneelstuk geworden waar iedereen doet alsof het echt is.
Intussen staan de leiders op het podium. Sommigen hebben dossiers dikker dan een telefoonboek, maar ze lachen breed en beloven nog bredere plannen. Het publiek klapt. Niet omdat ze geloven, maar omdat ze gewend zijn geraakt aan het geluid.
Op straat zegt iemand: “Dit klopt niet.” Mensen kijken hem aan alsof hij een vreemde taal spreekt. Want hier geldt één regel: als genoeg mensen iets herhalen, dan moet het wel waar zijn.
En zo leeft iedereen rustig verder. Niet omdat alles klopt, maar omdat niemand nog controleert.