Wanneer Bronto Somohardjo politiek bedrijft met dreiging en harde taal, lijkt hij een bekende route te volgen. Die route werd eerder bewandeld door zijn vader, Paul Somohardjo, met een vergelijkbare strategie van druk zetten, angst creëren en zichzelf positioneren als onmisbare factor. De geschiedenis laat echter zien dat deze aanpak risico’s draagt.
De huidige situatie rond Bronto Somohardjo wordt verzwaard door het verzoek van het Openbaar Ministerie om hem in staat van beschuldiging te stellen in een fraudezaak uit zijn periode als minister van Binnenlandse Zaken onder Chan Santokhi.
Fraude is in essentie diefstal van publieke middelen, en dat maakt de politieke ruimte voor grote woorden kleiner, niet groter. In plaats van inhoudelijke verdediging kiest hij voor retoriek en politieke druk.
Zijn berekening dat de Pertjajah Luhur met twee zetels doorslaggevend is, houdt bij nadere analyse weinig stand. Zelfs zonder deze zetels behoudt de coalitie een ruime meerderheid. De poging om via samenwerking met de Nationale Partij Suriname politieke druk op te voeren, is eveneens wankel. De NPS heeft een eigen mandaat en weinig prikkel om regeringsverantwoordelijkheid op te geven.
De geschiedenis biedt een duidelijke les. Tijdens de regering van Desi Bouterse werd dezelfde confrontatiestrategie uiteindelijk beantwoord met politieke uitsluiting van de PL. Dat moment heeft blijvende schade aangericht, zichtbaar in latere verkiezingsresultaten.
Politiek gebaseerd op dreiging werkt zelden duurzaam. Zodra machtsverhoudingen verschuiven, kan dezelfde tactiek zich tegen de gebruiker keren. Indien de huidige coalitie onder leiding van Jennifer Simons zich bedreigd voelt, ligt een vergelijkbare reactie in de lijn der verwachting.
De kernvraag is niet hoeveel zetels iemand heeft, maar hoeveel vertrouwen. Zonder dat fundament blijven grote woorden slechts lucht.