Het praktijkcentrum te Apoera werd in 2025 met veel fanfare gepresenteerd als een belangrijke impuls voor het beroepsonderwijs in West-Suriname. Het dreigt nu echter uit te draaien op een voorbeeld van kapitaalvernietiging. Het praktijkcentrum, bedoeld om jongeren praktische vaardigheden bij te brengen, staat er nu overwoekerd en in verval bij.
De opzet was duidelijk en lovenswaardig. Jongeren uit Apoera, Washabo en omliggende dorpen zouden dichter bij huis toegang krijgen tot praktijkgericht onderwijs in onder andere techniek en ICT. Daarmee wilde de overheid niet alleen onderwijs decentraliseren, maar ook inspelen op de groeiende behoefte aan vakmensen in de regio.
In de praktijk blijkt echter dat infrastructuur alleen niet voldoende is. Vanuit het ministerie van Onderwijs , Wetenschap en Cultuur is eerder benadrukt dat investeringen in gebouwen gepaard moeten gaan met voldoende leerkrachten, lesmateriaal en structurele organisatie. Juist daar loopt het in de praktijk scheef. In rurale- en districtsgebieden is het aantal studenten vaak beperkt en is er een chronisch tekort aan bevoegde docenten. Zonder deze essentiële schakels blijft een modern gebouw leeg.
Het roept vragen op over de voorbereiding van dergelijke projecten. Is er voldoende onderzoek gedaan naar de lokale onderwijsbehoefte en haalbaarheid? Of is hier sprake geweest van een prestigeproject zonder duurzame planning? Feit is dat er nu sprake lijkt van kapitaalvernietiging binnen een sector die juist efficiënt met middelen moet omgaan.
Tegelijkertijd mag het oorspronkelijke idee niet uit het oog worden verloren. De aanwezigheid van een praktijkcentrum in Apoera biedt nog steeds kansen. Mits goed ingevuld, kan het jongeren perspectief bieden en bijdragen aan regionale ontwikkeling.
Een plaatselijke leerkracht doet daarom een praktische suggestie: “Als er geen reguliere lessen kunnen worden verzorgd, zet het centrum dan multifunctioneel in. Denk aan korte vaktrainingen, avondcursussen, of samenwerkingen met bedrijven en ngo’s. Men kan hier ook jongeren trainen in ondernemerschap of landbouwtechnieken die passen bij de regio.” Volgens haar kan het gebouw daarnaast dienen als community center waar workshops, bijscholing en digitale trainingen worden aangeboden.
Daarvoor is wel meer nodig dan alleen een gebouw. Er moet gekeken worden naar de bredere omstandigheden in Apoera, namelijk werkgelegenheid, leefbaarheid en toekomstperspectief. Zolang die ontbreken, blijft de trek van jongeren naar de stad aanhouden.
Zonder gerichte follow-up dreigt een goed bedoeld initiatief te verdwijnen onder het onkruid. De uitdaging voor het beleid is dus duidelijk bouwen en benutten.