Verenigde Staten en Israël gooien bommen. Iran gooit terug.
En ergens tussen rook en raketten ligt de Straat van Hormuz.
Dat is geen water. Dat is de kraan van de wereld.
Twintig procent van alle olie gaat daar doorheen.
Draai je die dicht, dan stikt de planeet.
Maar in Suriname hebben ze een nieuw idee:
“Prijs te hoog? Plak er een sticker op.”
President Simons zegt: prijsplafond.
Alsof olie een mango is op de markt.
Niet duurder dan vandaag. Punt.
Bedrijven kijken.
Rekenen.
Lachen niet.
Vicepresident Gregory Rusland zegt: “tijdelijk probleem.”
Ja, net als een lekke boot.
Tot je zinkt.
Ondertussen:
De visser blijft thuis.
De tractor staat stil.
De benzinepomp glimlacht niet meer.
Maar geen probleem.
De overheid haalt wat belasting weg.
Schuift wat cijfers.
En noemt dat beleid.
De arbeider?
Die mag creatief zijn.
Zonder werk. Zonder brandstof. Zonder toekomst.
Wereld in brand.
Kraan in handen van Iran.
En hier plakken we prijsstickers.
Conclusie:
Als realiteit te duur wordt,
verklaar je gewoon dat ze goedkoper is.