De man meldt zich bij het loket om te begrijpen waarom een doks gisteren nog SRD 1800, vandaag SRD 2150 kost. Hij krijgt een formulier. Het formulier vraagt naar de reden van zijn vraag. Hij vult in: “prijsstijging”. De baliemedewerker zegt dat prijsstijging niet onder de juiste categorie valt. Hij moet een ander formulier halen.
In de wachtruimte hoort hij dat de prijs van olie met 10% is gestegen. Buiten hoort hij dat diensten 25% duurder zijn geworden. Niemand legt het verband uit, maar iedereen accepteert het. Het lijkt een regel zonder document.
Wanneer hij terugkomt met het juiste formulier, blijkt er een nieuw loket te zijn geopend: het Crisisloket. Daar zit niemand. Een bord zegt dat het team in vergadering is. Waarover, staat er niet bij.
De man vraagt of prijzen gecontroleerd worden. De medewerker antwoordt dat controle bestaat, maar niet zichtbaar is. “Het systeem werkt”, zegt hij, zonder bewijs.
Op straat hoort de man dat winst normaal is. Woekerwinst niet. Het verschil wordt nergens beschreven. Winkeliers bepalen het zelf. Klanten betalen. Daarmee is de regel bevestigd.
Hij keert terug naar het loket. Zijn formulier is verlopen.
Er wordt hem uitgelegd dat hij opnieuw moet beginnen, omdat de situatie inmiddels is veranderd. De prijzen zijn weer gestegen.
Hij vraagt wie dit beslist.
De medewerker kijkt hem aan en zegt: “Dat is niet van toepassing.”