Minister Miquella Huur van Regionale Ontwikkeling heeft aangekondigd dat Jamaica interesse heeft in Surinaamse landbouwproducten. Het klinkt als vooruitgang. Het klinkt als handel. Het klinkt vooral bekend.
Al jaren duikt hetzelfde verhaal op: landen willen Surinaamse cassave, cacao, broodvrucht en rijst. De vraag groeit. De kansen liggen klaar. Alleen de productie, logistiek en organisatie blijven ergens onderweg steken.
De Surinaamse landbouwer produceert niet voor een stabiele exportketen. Hij produceert voor overleving. Kleine volumes. Wisselende kwaliteit. Afhankelijk van regen, transport en toevallige afzet. Export naar de regio vereist continuïteit. Die is er niet.
Zelfs richting Nederland, waar familiebanden en directe vluchten een natuurlijke markt creëren, ontstaan structurele problemen. Europese regelgeving verandert voortdurend.
Leveringen moeten constant zijn. Certificering kost geld. Veel boeren vallen buiten het systeem voordat ze erin komen.
Het gevolg is logisch: waar Suriname niet levert, wordt vervangen. Surinaamse gewassen worden inmiddels in Europese kassen geteeld. Dichter bij de consument. Met voorspelbare volumes. Zonder tropische onzekerheid.
Tegen die achtergrond klinkt de aankondiging van regionale export als een strategie die begint bij de vraag en eindigt zonder aanbod. Jamaica wil kopen. Suriname wil verkopen. De schakel daartussen ontbreekt.
De absurditeit zit niet in de interesse van Jamaica, maar in de veronderstelling dat interesse voldoende is. Alsof vraag automatisch productie creëert. Alsof een boer exporteur wordt door een persmoment.
Zonder schaalvergroting, logistieke infrastructuur, financiering en begeleiding blijft export een concept. Geen realiteit. De regio wacht niet. Die koopt waar geleverd wordt.
De conclusie is eenvoudig: Suriname heeft geen exportprobleem. Het heeft een productiesysteem dat niet ontworpen is voor export, maar wel voortdurend als exportverhaal wordt gepresenteerd.