De staat is blut. Maar niet echt. Want er is altijd nog een lening. Nog één. Nog tien. Nog een miljard.
Vicepresident Gregory Rusland zegt het netjes. Inkomsten te laag. Uitgaven te hoog. Dus passen en meten. Maar het meten gebeurt met een elastiek. En het passen met geleend geld.
Schulden worden afgelost met nieuwe schulden. Alsof je een gat vult door ernaast een groter gat te graven. Boekhoudkunde volgens de politieke school: als je vandaag niet kunt betalen, leen je morgen van je kinderen. Probleem opgelost.
USD 1,8 miljard. Dat is geen bedrag. Dat is een erfenis zonder toestemming.
De redenering is simpel. De staat leeft. Dus de staat leent. Maar de staat betaalt niet. Dat doen de mensen die nog niet eens belasting betalen. Kinderen die nog op school zitten, krijgen alvast hun eerste rekening. Zonder diploma. Zonder baan. Met rente.
Werken om schulden af te lossen? Te moeilijk. Te langzaam. Politiek kiest snelheid. Lenen is sneller. Handtekening. Foto. Persconferentie. Klaar.
Intussen groeit de schuld als onkruid. Rente op rente. Jaar na jaar. Onzichtbaar vandaag. Verstikkend morgen.
Een financieel systeem dat draait op uitstel. Geen oplossing. Geen hervorming. Alleen doorschuiven. Zoals een brand die wordt geblust met benzine, zolang niemand kijkt.
En niemand betaalt nu de prijs. Dat is het mooiste. Geen pijn vandaag. Geen verantwoordelijkheid vandaag. Alleen applaus voor “stabiliteit”.
Tot de rekening komt.
Dan is de politiek weg. De lening blijft. De rente groeit. En de toekomst betaalt.