De regering heeft aangekondigd dat financiële steunmaatregelen versneld worden uitgevoerd vanwege de economische gevolgen van de oorlog in het Midden-Oosten. President Jennifer Simons liet weten dat verhogingen voor onder andere kinderbijslag, AOV, ambtenaren, landsdienaren en leerkrachten al eind maart volledig zullen worden uitbetaald.
Volgens de president moet deze stap het volk geruststellen. Maar bij een groot deel van de bevolking roept die boodschap een simpele vraag op: over welk volk hebben we het precies?
Want terwijl de overheid zichzelf en haar eigen apparaat financieel versterkt, kijkt een andere groep burgers verbaasd toe. Mensen in de private sector, kleine ondernemers, boeren, landbouwers, winkelpersoneel, bouwvakkers en duizenden werknemers die niet op de loonlijst van de staat staan. Zij horen hun naam nergens in het rijtje.
Een geïrriteerde burger vat het cynisch samen: blijkbaar bestaat het volk volgens de overheid vooral uit mensen die hun salaris al uit de staatskas ontvangen. De rest mag blijven werken, belasting betalen en ondertussen luisteren naar toespraken over nationale solidariteit.
De frustratie groeit vooral omdat de private sector een groot deel van de economie draaiende houdt. Supermarkten, transportbedrijven, landbouw, kleine handel en productie zorgen voor werkgelegenheid en belastinginkomsten. Dat geld verdwijnt uiteindelijk weer in dezelfde staatskas waaruit de huidige steunmaatregelen worden betaald.
De vraag die daardoor steeds luider klinkt is eenvoudig: als wij ook belasting betalen en ook hebben gestemd, waarom horen wij niets over steun voor de private sector? Waarom zwijgen de DNA-leden hierover? In een parlement dat zegt het volk te vertegenwoordigen, lijkt een groot deel van dat volk plots onzichtbaar.
Het gevolg van dit soort beleid is voorspelbaar. Het gevoel groeit dat er twee Surinames bestaan: een Suriname van de staatsloonlijst en een Suriname dat alles zelf moet uitzoeken.
De conclusie is hard maar duidelijk. Zolang beleid alleen gericht blijft op de overheid zelf, blijft een groot deel van de bevolking zich afvragen of zij werkelijk tot het volk behoort of slechts tot de belastingbetalers die het systeem financieren.