“Ik zit liever aan tafel met zondaars die hun fouten erkennen, dan bij mensen die doen alsof ze heiligen zijn.”
In de Surinaamse politiek zou deze uitspraak als waarschuwingsbord bij elke partijvergadering moeten hangen. Niet omdat politici zo graag hun fouten toegeven, maar juist omdat dat structureel wordt vermeden. Het politieke toneel zit vol zelfverklaarde heiligen die bij elk nieuw schandaal plots niets wisten, niets zagen en nergens verantwoordelijk voor waren.
Beleidsfalen wordt consequent hernoemd tot omstandigheden, sabotage of erfenissen van voorgangers.
De ironie is dat Suriname waarschijnlijk beter af zou zijn met politici die openlijk toegeven dat zij fouten maken, verkeerde keuzes hebben gemaakt en incompetente mensen hebben benoemd. In plaats daarvan krijgen burgers morele toespraken, slogans over transparantie en beloftes van hervorming, uitgesproken door dezelfde gezichten die eerder zwijgend toekeken bij financieel wanbeheer en institutionele aftakeling.
De politieke cultuur beloont schijnheiligheid boven eerlijkheid. Wie toegeeft, verliest gezichtsverlies; wie ontkent, wordt strategisch genoemd. Zondaars met inzicht zijn gevaarlijk, want zij ondermijnen het zorgvuldig opgebouwde narratief van morele superioriteit. Daarom worden zij liever buitengesloten dan gehoord.
Het resultaat is een bestuurlijk café waar iedereen aan tafel zit, glazen heft op het volk, maar niemand bereid is te betalen voor de rekening. In Suriname is niet het zondigen het probleem, maar het hardnekkig doen alsof men heilig is.