In verschillende beleidsdiscussies is het idee genoemd om Surinaamse diplomatieke vertegenwoordigingen uit te breiden naar het Midden-Oosten, vooral naar steden als Dubai in de Verenigde Arabische Emiraten en naar Saoedi-Arabië. Het argument daarvoor was dat deze regio zich de afgelopen twintig jaar ontwikkelde tot een financieel en logistiek knooppunt. Dubai profileerde zich als een internationale handelsstad met lage belastingen, sterke luchtverbindingen en een groot netwerk van investeerders. Daardoor werd de stad vaak vergeleken met een financieel centrum zoals Londen of Singapore.
Volgens geopoliticoloog-commentatoren ligt het probleem niet in de economische potentie van de regio, maar in de geopolitieke risico’s. Het Midden-Oosten blijft een gebied waar regionale rivaliteiten, militaire bases en internationale machtspolitiek elkaar overlappen.
In de Golfregio bevinden zich meerdere militaire installaties van de Verenigde Staten en bondgenoten. Iran heeft in verschillende verklaringen aangegeven dat het bij een militair conflict ook bases in de regio als mogelijke doelwitten beschouwt. Dat maakt de veiligheidssituatie kwetsbaar wanneer spanningen escaleren.
Er is momenteel onvoldoende verifieerbare data om te bevestigen dat investeerders massaal uit Dubai vertrekken. Wel is bekend dat financiële markten en investeerders gevoelig zijn voor politieke instabiliteit. Wanneer spanningen toenemen rond strategische routes zoals de Straat van Hormuz, waar een groot deel van de wereldwijde energie-export passeert, kan dat economische onzekerheid veroorzaken.
Saoedi-Arabië probeert ondertussen zijn economie te veranderen via het programma Vision 2030. Dit plan werd gelanceerd door kroonprins Mohammed bin Salman (MBS), geboren in 1985, de feitelijke machthebber van het koninkrijk en zoon van koning Salman. Vision 2030 wil Saudi-Arabië minder afhankelijk maken van olie en meer inzetten op toerisme, entertainment, sport en technologie. Grote projecten zoals nieuwe steden, internationale sportevenementen en culturele festivals maken deel uit van deze strategie.
Een geopoliticoloog zou daarom stellen dat kleine staten zoals Suriname voorzichtig moeten afwegen waar diplomatieke posten worden geopend. Ambassades kosten geld, personeel en logistiek. Wanneer een regio geopolitiek instabiel blijft, kan het strategisch verstandiger zijn om eerst economische relaties via bestaande ambassades of multilaterale netwerken te onderhouden, voordat nieuwe diplomatieke missies worden opgezet.