In veel buurten van Paramaribo em Wanica klinkt tegenwoordig dezelfde grap: de muskieten hebben hun eigen ministerie geopend. Ze werken dag en nacht, terwijl de echte bestrijding nog steeds op papier staat.
De ziekte chikungunya zorgt opnieuw voor veel zieke mensen. In verschillende wijken klagen bewoners over hoge koorts, pijn in de gewrichten en extreme vermoeidheid. Sommigen kunnen dagen nauwelijks lopen. Toch horen burgers vooral berichten over plannen, vergaderingen en beloftes.
Het probleem begint vaak heel simpel. Overal ligt stilstaand water. In oude autobanden, lege flessen, verstopte goten en open vaten. Voor muskieten is dat een perfecte kraamkamer. Binnen enkele dagen veranderen kleine eitjes in zwermen die de buurt veroveren.
Volgens een gezondheidsdeskundige uit de tropische geneeskunde is de situatie voorspelbaar. “Wanneer er geen structurele bestrijding is, neemt het aantal muskieten snel toe. Chikungunya wordt vooral verspreid door de Aedes-mug. Deze mug leeft dicht bij mensen en prikt vaak overdag.”
De expert zegt dat preventie belangrijker is dan praten. Water moet worden verwijderd en er moeten regelmatig bespuitingen plaatsvinden. “Als een land geen middelen heeft voor bestrijding, dan blijft de bevolking kwetsbaar.”
In veel Surinaamse buurten klinkt daarom cynische humor. Bewoners zeggen dat de muskieten tegenwoordig beter georganiseerd zijn dan sommige overheidsdiensten. De insecten hebben geen vergadering nodig, geen budget en geen politieke discussie. Ze doen gewoon hun werk.
Voor burgers blijft er voorlopig maar één strategie over: emmers leeggooien, ramen sluiten en hopen dat de volgende muskiet iemand anders kiest.
In een land waar de zon warm schijnt en water snel blijft staan, lijkt de strijd tegen de muskiet soms minder een gezondheidsprogramma en meer een kwestie van geluk