Er zijn momenten in de geschiedenis waarop een regio zichzelf in de spiegel moet aankijken en een ongemakkelijke vraag moet stellen: wat betekent solidariteit eigenlijk?
Gedurende tientallen jaren stonden veel Caribische landen voor een harde realiteit: een chronisch tekort aan artsen, verpleegkundigen en medische specialisten. Kleine eilandeconomieën konden eenvoudigweg niet genoeg artsen opleiden om hun bevolking te bedienen. Tegelijkertijd trokken rijkere landen vaak de weinige professionals weg die in de regio waren opgeleid.
In die momenten van nood was er één land dat telkens opnieuw naar voren stapte: Cuba.
Cubaans medisch personeel arriveerde stilletjes in verschillende delen van het Caribisch gebied. Zij werkten in afgelegen dorpen, op eilanden die door orkanen waren getroffen, in onderbemande ziekenhuizen en in gemeenschapsklinieken waar bijna niemand anders bereid was te werken. Zij behandelden armen, bemanden spoedafdelingen, hielpen bij bevallingen en verleenden zorg op plaatsen waar anders niemand beschikbaar was geweest.
In veel CARICOM-landen werd een deel van het gezondheidssysteem gedragen door Cubaanse medische samenwerking.
Dit was geen theoretische diplomatie.
Dit waren geredde levens.
Toch zien we vandaag een zorgwekkend moment ontstaan.
Onder invloed van geopolitieke druk en veranderende internationale verhoudingen lijken sommige Caribische leiders bereid afstand te nemen van precies die samenwerking die hun gezondheidszorg jarenlang heeft ondersteund. Het debat verschuift steeds vaker naar ideologie, externe druk en politieke positionering, in plaats van naar de eenvoudige humanitaire vraag: wie zal onze mensen behandelen als deze artsen vertrekken?
Want de realiteit is duidelijk.
De Verenigde Staten hebben, ondanks hun invloed in de regio, nooit duizenden artsen naar CARICOM-landen gestuurd om ziekenhuizen te bemannen. Ook andere westerse landen hebben nauwelijks een langdurige bereidheid getoond om deze structurele tekorten in de Caribische gezondheidszorg op te vullen.
Als Cubaanse artsen dus worden teruggetrokken of hun werk wordt beperkt, ontstaat een onvermijdelijke vraag: wie zal hen vervangen?
Wie zal de klinieken in afgelegen gebieden bemannen?
Wie blijft ’s nachts aanwezig op de spoedeisende hulp?
Wie verzorgt ouderen in gemeenschappen waar toegang tot gezondheidszorg al kwetsbaar is?
Het Caribisch gebied moet oppassen dat het politieke druk niet verwart met praktische realiteit.
Internationale relaties veranderen voortdurend. Allianties verschuiven. Regeringen komen en gaan.
Maar de gezondheid van de bevolking in het Caribisch gebied mag nooit het slachtoffer worden van geopolitieke manoeuvres.
Solidariteit hoort namelijk niet tijdelijk te zijn.
En dankbaarheid hoort niet afhankelijk te zijn van omstandigheden.
De geschiedenis heeft een lang geheugen.
Het Caribisch gebied zal uiteindelijk moeten beslissen of het zich zal herinneren wie naast ons stond op het moment dat wij hen het hardst nodig hadden.
Bron : Kaieteur News Guyana ·
Gilbert Carrington