Een man met een missie heeft de redactie van Dagblad Suriname benaderd om zijn persoonlijke verhaal te delen met het Surinaamse publiek. Zijn naam is Joël Carrot. In een brief aan de redactie schrijft hij openhartig over zijn verleden met mentale problemen en een lachgasverslaving. Zijn doel is duidelijk: jongeren laten weten dat ze niet alleen zijn.
Joël woonde de afgelopen periode in Nederland. Daar heeft hij in verschillende media zijn verhaal verteld over zijn strijd met zijn mentale gezondheid en zijn verslaving aan lachgas. Het was geen makkelijke periode in zijn leven. Toch koos hij ervoor om eerlijk te zijn over zijn fouten, zijn pijn en zijn herstel. Volgens hem is praten de eerste stap naar verandering.
In zijn brief schrijft Joël dat hij binnenkort naar Suriname komt. Hij voelt sterk de behoefte om zijn verhaal ook hier te delen. “Ik ben Surinamer en draag die identiteit met mij mee”, geeft hij aan. Juist daarom vindt hij het belangrijk om in eigen land het gesprek aan te gaan over onderwerpen waar vaak nog een taboe op rust.
Mentale gezondheid en verslaving zijn thema’s waar binnen de Surinaamse gemeenschap niet altijd openlijk over wordt gesproken. Veel jongeren lopen rond met gevoelens van verdriet, druk of onzekerheid, maar durven daar niet over te praten. Schaamte en angst voor oordeel spelen vaak een grote rol.
Joël wil die stilte doorbreken. Niet met een opgeheven vinger of een belerende toon, maar vanuit eerlijkheid en kwetsbaarheid. Hij hoopt dat jongeren zich in zijn verhaal zullen herkennen. Dat zij zullen beseffen dat het normaal is om hulp nodig te hebben. En dat het juist krachtig is om die hulp te zoeken.
Zijn wens is om een bijdrage te leveren aan meer openheid over mentale gezondheid en verslaving onder jongeren in Suriname.
Het verhaal van Joël Carrot kan mogelijk een begin zijn van meer begrip, meer openheid en vooral meer steun voor jongeren die in stilte worstelen.
Het is duidelijk: soms begint verandering met één persoon die de moed heeft om zijn verhaal te vertellen.