Het begon met een feestelijke opening in Georgetown, Guyana. President Chandrikapersad Santokhi was erbij. Er werd gesproken over miljoenen dollars. Grassalco zou meer dan 3 miljoen US dollar hebben geïnvesteerd. Dat bedrag zou snel stijgen naar 10 miljoen. Er kwam werk voor vijftig mensen. Het klonk als een succes.
Maar achter het lint en de toespraken blijven vragen hangen.
De dochteronderneming GuySure heeft aandelen op privénamen staan. Zes personen bezitten elk twintig procent. Hun handtekeningen zijn in Guyana geplaatst. Het gaat om leidinggevenden en een consultant. Als een staatsbedrijf geld investeert, moet duidelijk zijn wie eigenaar is. Transparantie is een basisregel.
Berto Sampi, president-commissaris van de Raad van Commissarissen van Grassalco, zegt dat het bedrijf geen winst maakt. Ook zijn de jaarrekeningen niet op tijd klaar. Dat is zorgelijk. Een bedrijf zonder winst en zonder actuele cijfers hoort geen grote risico’s te nemen in het buitenland.
Een fiscaal jurist stelt dat er mogelijk strafrechtelijk onderzoek nodig is. Als staatsmiddelen zijn gebruikt zonder duidelijke toestemming of controle, kan dat gaan om onbehoorlijk bestuur. De Raad van Commissarissen (RvC) moet toezicht houden. De Raad van Ministers kan betrokken zijn bij grote investeringen. Dan moet er een formeel besluit zijn genomen.
De jurist vraagt zich af of is onderzocht wie de echte eigenaar van GuySure is. Is dit besproken in de Raad van Ministers? Welke RvC-leden hebben destijds goedkeuring gegeven? Als die stappen ontbreken, kan sprake zijn van schending van regels.
Alles om één vraag. Wie wist wat, en wanneer. In deze zaak is dat geen fictie, maar een zaak van publiek geld. Dat vraagt om openheid en mogelijk onderzoek.