In een analyse van freelance journalist Xavier Villar wordt gesteld dat de Amerikaanse en Israëlische aanvallen op Iran van 28 februari niet moeten worden gezien als op zichzelf staande militaire acties.
Volgens de auteur vormen zij een structurele ingreep in de machtsbalans van de regio. Vanuit Iraans perspectief betekenen deze aanvallen een existentiële dreiging. Ze vonden bovendien plaats terwijl er indirecte nucleaire onderhandelingen gaande waren tussen Teheran en Washington, wat volgens Villar wijst op een patroon waarbij diplomatie wordt gebruikt als instrument van druk in plaats van als oprechte poging tot compromis.
De kern van de analyse draait om het begrip “dreiging”. Villar betoogt dat deze term strategisch wordt ingezet om militair optreden te rechtvaardigen. Door een tegenstander als onmiddellijke of latente bedreiging te bestempelen, kan geweld worden gepresenteerd als defensieve noodzaak. Volgens hem wordt zo de indruk gewekt dat de Verenigde Staten geen keuze had, terwijl zij feitelijk het moment, de doelen en de schaal van de aanvallen bepaalde. Deze manier van formuleren verschuift verantwoordelijkheid: de aanvaller presenteert zich als beschermer.
Iran ziet de aanvallen volgens het artikel niet als geïsoleerde gebeurtenissen, maar als onderdeel van een lange keten van sancties, sabotage, gerichte aanvallen en politieke druk. Daardoor reageert Teheran niet beperkt of symbolisch, maar volgens een doctrine van afschrikking en regionale tegenmaatregelen. Bases, energie-infrastructuur en strategische knooppunten worden beschouwd als middelen om druk terug te kaatsen.
Villar concludeert dat oorlog niet alleen met wapens wordt gevoerd, maar ook met woorden. Taal bepaalt hoe geweld wordt uitgelegd, gelegitimeerd en waargenomen. Wanneer offensieve acties als “zelfverdediging” worden gepresenteerd, verschuift het morele kader. Volgens de auteur schuilt juist in die combinatie van militaire actie en retorische rechtvaardiging het risico van verdere escalatie in de regio.