Na de militaire operatie van de Verenigde Staten in Venezuela op 3 januari sprak Leonor Zalabata Torres voor het eerst de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties toe.
De Colombiaanse ambassadrice was niet onbekend met confrontaties. In het verleden had ze het opgenomen tegen drugshandelaren, guerrillagroepen en het Colombiaanse leger.
Nu, voor de VN, zou ze zich uitspreken tegen de machtigste supermacht die de wereld ooit had gekend. In haar zeven minuten durende toespraak veroordeelde ze het eenzijdige gebruik van geweld, bevestigde ze Latijns-Amerika als een “zone van vrede” en stelde ze de lastige vraag: wat is “de rol van deze raad” als “fundament voor internationale vrede” als een van haar leden zo flagrant het internationaal recht lijkt te schenden?
Op 2 januari werd Zalabata Torres de eerste inheemse persoon die werd benoemd tot lid van de VN-Veiligheidsraad.
Als leidster van de Arhuaco-natie werd haar benoeming gezien als een overwinning voor mensenrechtenactivisten in Colombia,