In Suriname groeit de bezorgdheid onder gepensioneerden over hun financiële toekomst. Voor velen betekent pensionering geen rustfase, maar een periode van inkomensverlies, oplopende schulden en dalende koopkracht. De kern van het probleem ligt in structurele zwaktes binnen het pensioenstelsel, macro-economische instabiliteit en beperkte individuele financiële planning.
Volgens pensioenexpert drs. Harold Tjon is het huidige stelsel onvoldoende bestand tegen inflatie en valutadevaluatie. Veel pensioenen zijn gebaseerd op vaste nominale bedragen zonder structurele indexatie. Wanneer prijzen stijgen en de SRD aan waarde verliest, blijft het pensioen gelijk, terwijl kosten voor voeding, medicijnen en nutsvoorzieningen toenemen. Het reëel besteedbaar inkomen daalt daardoor jaarlijks.
Een voormalige ambtenaar die twintig jaar geleden een toereikend pensioen ontving, ziet vandaag datzelfde bedrag onvoldoende zijn voor basisuitgaven. Spaargelden in lokale valuta zijn bovendien aangetast door monetaire schokken. Zonder aanvullende inkomsten of buitenlandse valutareserves ontstaat directe financiële druk.
In de private sector is pensioenopbouw vaak fragmentarisch. Onregelmatige premieafdracht en beperkte dekking leiden tot lage uitkeringen. Zelfstandigen en informele werkers hebben veelal geen structurele oudedagsvoorziening opgebouwd, waardoor afhankelijkheid van familie of informele arbeid na pensionering toeneemt.
Daarnaast spelen schulden een rol. Consumptieve leningen en hypotheken lopen door terwijl het inkomen soms veertig procent daalt na pensionering. Vaste lasten blijven grotendeels gelijk, waardoor betalingsachterstanden ontstaan.
De situatie is het resultaat van inflatie, beperkte institutionele bescherming en onvoldoende langetermijnplanning. Zonder indexatie, hervorming van fondsen en financiële educatie zal de kwetsbaarheid van Surinaamse gepensioneerden verder toenemen.