In Suriname bestaat er een bijzondere vorm van meetkunde: de waarheid wordt gemeten met twee meetlatten. Zegt een burger iets wat niet klopt over de regering, dan heet dat onwaarheden verspreiden, opruiing of – in het ergste geval – een misdaad.
De burger wordt streng aangekeken, het dossier wordt dikker en de toon wordt dreigend. “Bewijs het maar,” klinkt het, terwijl de hand al richting strafblad schuift.
Maar draai het verhaal om. Wanneer de regering iets vertelt dat later niet helemaal… eh… exact blijkt te zijn, verandert de terminologie magisch. Dan heet het geen leugen, maar politieke duiding. Geen onwaarheid, maar een andere interpretatie van de feiten. En als het echt niet meer te redden is, was het simpelweg communicatief ongelukkig.
De burger liegt. De regering nuanceert.
De burger misleidt. De regering manoeuvreert.
De burger zaait verwarring. De regering doet aan strategische stilte.
Het verschil zit niet in de waarheid, maar in de microfoon. Wie macht heeft, krijgt ruimte. Wie vragen stelt, krijgt regels. En wie hardop twijfelt, krijgt het verwijt dat hij het land schaadt – terwijl vertrouwen juist sterft van halve verhalen.
Misschien is het tijd voor Ă©Ă©n meetlat. EĂ©n waarheid. Want een democratie waarin alleen de burger eerlijk moet zijn, lijkt verdacht veel op een toneelstuk waarin het publiek niet mag praten, maar wel moet applaudisseren.