De toespraak van president Jennifer Geerlings-Simons tijdens de CARICOM-top op St. Kitts & Nevis bevat vertrouwde elementen: regionale eenheid, jeugdontwikkeling, digitale transformatie, energietransitie en klimaatrechtvaardigheid
Deze thema’s zijn inhoudelijk correct en passen binnen het gangbare discours van kleine ontwikkelingsstaten. Toch vertoont de verklaring geopolitieke zwaktes.
Allereerst ontbreekt een scherpe strategische positionering in een tijdperk van verscherpte grootmacht concurrentie. De wereldorde verschuift zichtbaar onder invloed van spanningen tussen de Verenigde Staten en China, hernieuwde energiepolitiek en fragmentatie van multilaterale structuren. In dat krachtenveld blijft Suriname’s rol vaag geformuleerd. Er wordt gesproken over kansen in olie en gas, maar niet over hoe het land zich diplomatiek en economisch zal positioneren tegenover externe spelers met strategische belangen in de regio.
Daarnaast blijft het betoog algemeen waar concreetheid noodzakelijk is. Economische diversificatie en regionale waardeketens worden genoemd, maar zonder prioriteiten, tijdspaden of institutionele hervormingen. Zonder meetbare doelstellingen blijft het bij intentieverklaringen.
Ook de verwijzing naar Suriname als koolstofnegatief land is relevant, maar wordt niet vertaald in een onderhandelingsstrategie richting klimaatfinanciering of carbon markets.
Wat sterker had kunnen worden benadrukt, is regionale economische integratie in harde termen: gezamenlijke energie-infrastructuur, defensieve handelsstrategieën, voedselsoevereiniteit en digitale soevereiniteit. Eveneens ontbreekt een duidelijke visie op veiligheid, zowel maritiem als economisch, terwijl geopolitieke competitie in het Caribisch gebied toeneemt.
De toespraak maakt daardoor een beheerste, maar weinig onderscheidende indruk. Zij bevestigt bestaande consensuspunten binnen CARICOM, maar introduceert geen nieuwe beleidsrichting of geopolitiek initiatief.
In een periode van mondiale herpositionering vraagt leiderschap om strategische scherpte en concrete keuzes. Zonder die elementen blijft de verklaring vooral een herhaling van bekende regionale prioriteiten, eerder diplomatiek correct dan geopolitiek richtinggevend.