In Suriname bestaat een hardnekkige mythe: tachtig procent van de politici is niet het probleem, maar de oplossing die nog niet begrepen wordt. Zij geloven dit zelf ook. Met overtuiging. Met powerpoint. Met persconferenties. Wie wijst op falend beleid krijgt een glimlach en de uitleg dat het allemaal “complexer ligt”. Complex betekent hier meestal: blijf zitten en zwijg.
Terugtreden is in deze logica geen optie. Dat zou immers getuigen van zwakte, terwijl volharden in fouten juist wordt gezien als bestuurlijke ervaring. Hoe langer men blijft, hoe slimmer men zich waant. Politiek is geen roeping, maar een overlevingsstrategie. Een vaste baan zonder functioneringsgesprek, zonder ontslagbrief, zonder schaamte.
Wanneer beleid faalt, wordt het volk heropgevoed.
De burger begrijpt het niet. De cijfers zijn verkeerd gelezen. De context ontbreekt. En als alles echt instort, ligt het aan de vorige regering, ook al zit die al tien jaar thuis. Verantwoordelijkheid is tijdelijk, maar zetels zijn hardnekkig.
Zo blijft het systeem draaien. Niet op resultaten, maar op woorden. Niet op oplossingen, maar op zelfbehoud. In dit theater is aftreden geen daad van eer, maar van zelfmoord. En dus blijven ze. Slim. Althans, volgens henzelf.