Dat er in ons land zoveel problemen zijn Ă©n blijven met de formulering en uitvoering van beleid ligt eerst en vooral aan de politiek. We kunnen spreken van rechtsstatelijk vandalisme. Met uitzondering van Ram Shankar heeft geen enkele President sinds 1987 mij kunnen overtuigen van het beschikken over capaciteiten om de ontwikkelingsproblemen van het land op te kunnen lossen. Met de huidige grondwet wil elke idioot president worden. Waarom is Chan Santokhi mislukt. Kijk naar de huidige president. Alle fundamentele problemen worden vooruitgeschoven. Kijk naar haar adviseurs dan weet je wat je kunt verwachten. Met de huidige grondwet is vooruitgang en ontwikkeling een illusie. Desondanks presenteer ik mijn zienswijze hoe uit de problemen te komen.
Grondslagen van een beleid naar nationale reconstructie
De volgende agendapunten zijn essentieel.
Hervorming van de staatkundige inrichting.
Formulering van een ontwikkelingsbeleid dan wel een industriebeleid.
Een inkomensbeleid, loon en prijsbeleid formuleren.
Een beleid naar de voornaamste sectoren toe, landbouwbeleid etc.
Een onderwijsbeleid.
Een infrastructuurbeleid.
Zonder uitvoering van deze zaken kan de President beter tomaat gaan planten. Er is nog genoeg kader om dit alles te realiseren. En met kader bedoel ik kader.
Het “er is geen geld argument”.
Als we mensen tot President maken die nooit een bedrijf opgezet hebben, nooit productieprojecten opgezet hebben, nooit een groot bedrijf gemanaged hebben, nooit op 1 A4 hun inzichten en visie hebben openbaar gemaakt, etc dan krijg je constant een geklaag “er is geen geld”.
Mensen die niet met geld weten om te gaan hebben altijd een groot tekort aan geld.
Hoe ziet het prioriteiten budget eruit? Wat niet erin is valt weg. Je kunt een dubbeltje, een dollar maar een keer uitgeven. Een regering kan niet 40 duizend billenpoetsers onderhouden plus loyalisten op buitenlandse posten waarvan velen niet 2 woorden engels spreken. Dan feesten alsof het geld aan de bomen groeit. De begroting kan het niet dragen. Het is buigen of barsten.
Zijn al die ambassade posten nodig. Laat de familie echt gaan werken. Er zijn 40 duizend ambtenaren te veel. Bij de parastatalen als EBS, Telesur, Staatsolie etc. is er te veel personeel.
Of we saneren de publieke sector, of we gaan mensen uit India importeren zoals Europa dat doet. Want we komen mensen te kort als we het land willen opbouwen. Klaarblijkelijk willen de partijen van de oude politiek het land niet opbouwen want ze hebben er geen verstand van. Dus het is en blijft potverteren. Men houdt de boel voor de gek met al die beloftes. Terwijl de NDP dankzij hindoestaanse stemmen regeermacht heeft, is het benoemingsbeleid honderd procent afro. Bij de volgende verkiezing is de oppositie hun enige toekomst want de hindoestaanse trekkers gaan geen genoegen meer nemen met kruimels. Het benoemen van “wakamangs” in bestuursfuncties getuigt van een moedwillige poging tot sabotage van ons bestuur.
Pilaren van een inkomensbeleid
De ideologische basis van loon- en prijsbeleid rust op het balanceren van sociaaleconomische belangen, waarbij vaak de angst voor een loon-prijsspiraal – de vicieuze cirkel van stijgende lonen en prijzen – centraal staat. Het beleid wordt gestuurd door ideologieën over inkomensverdeling, inflatiebeheersing en het stimuleren van concurrentiekracht.
De geleide loon- en prijspolitiek was een Nederlands economisch beleid (ca. 1945-1963) waarbij de overheid, in samenwerking met sociale partners (Stichting van de Arbeid), lonen en prijzen strak geregisseerd om de wederopbouw na de oorlog te versnellen, de concurrentiepositie te verbeteren en inflatie te remmen.
Doel is de schepping van een sociaaleconomische cultuur waarin zoveel mogelijk productiviteit, energie en creativiteit worden geput uit mensen.
De volgende issues komen aan de orde in het derde en laatste deel.
Geleide loon- en prijspolitiek.
Functieclassificatie.
Richard B Kalloe