Iedereen praat erover, maar niemand zegt het hardop: Suriname heeft geen migratieprobleem, Suriname heeft een beleidsprobleem. De aankondiging van minister Harish Monorath van Justitie en Politie dat de Vreemdelingenwet integraal moet worden herzien, bevestigt wat al jaren zichtbaar is.
In Paramaribo hoor je op bouwplaatsen, in restaurants, winkelzaken en in schoonmaakbedrijven steeds vaker Spaans. Dat is geen plotseling verschijnsel, maar het resultaat van een groeiende migratiestroom. Duizenden nieuwkomers blijven hier werken zonder verblijfs- of werkvergunning, terwijl daadwerkelijke controle nauwelijks plaatsvindt.
Toch wordt tijdens discussies snel gesteld dat deze vreemdelingen Surinamers verdringen. Het klinkt eenvoudig en politiek bruikbaar, maar wordt zelden met feiten onderbouwd. In een land waar werkloosheid en armoede blijven bestaan, kan moeilijk worden beweerd dat er geen behoefte is aan lokale arbeidskrachten in horeca, beveiliging, bouw, schoonmaak en winkelzaken. Wat feitelijk gebeurt, is dat informele arbeid wordt gedoogd zolang de economie ervan profiteert.
Het echte risico ligt voor ons. Met de komende olie- en gassector dreigt niet alleen laaggeschoolde arbeid ongecontroleerd te blijven, maar ook dat het hogere kader volledig uit het buitenland wordt gehaald, omdat wij geen tijdig arbeids- en opleidingsbeleid hebben ontwikkeld.
Als wij nu geen duidelijke keuzes maken, zal de toekomst van onze arbeidsmarkt niet door Surinamers worden bepaald, maar door vreemdelingen.