In een zeldzaam medisch wonder heeft minister Marinus Bee van Binnenlandse Zaken plotseling ontdekt dat wetten daadwerkelijk gevolgen hebben. Jaren geleden zat hij als Assemblee-voorzitter comfortabel achter de hamer toen de Wet Geldelijke Voorzieningen Politieke Functionarissen werd behandeld, geagendeerd, besproken en goedgekeurd. Nu blijkt dat dezelfde wet het salaris van de procureur-generaal tot astronomische hoogten heeft gelanceerd. Reactie van de minister: “We moeten dit corrigeren.”
Het is een fascinerende vorm van bestuurlijke amnesie. De wet werd niet in het donker aangenomen. Ze werd niet via rooksignalen ingevoerd. Ze passeerde het parlement met stemverklaringen, handtekeningen en applaus. Maar vandaag klinkt het alsof de tekst zichzelf heeft geschreven en de bedragen spontaan zijn geëxplodeerd zonder menselijke tussenkomst.
Volgens de minister waren er “onvolkomenheden”. Dat is een elegant woord voor miljoenen verschillen. Het roept de vraag op wat precies werd gelezen vóór er werd gestemd. Was de wet symbolisch? Decoratief? Of werd er vertrouwd op de magische gedachte dat alles vanzelf wel goed zou komen?
Nu, onder publieke druk, schuift de wet terug naar de operatietafel. Chirurg Bee opereert op zijn eigen eerdere besluitvorming. De boodschap: fouten kunnen gebeuren. Zeker wanneer men voorzitter is van het hoogste orgaan dat wetten goedkeurt.
De satire schrijft zichzelf wanneer verantwoordelijkheid wordt vervangen door herinterpretatie. Als een minister verklaart dat hij niet wist wat de uitwerking van een wet zou zijn, dan is er een fundamenteler probleem dan een salarisstructuur. Wetgeving is geen experiment zonder handleiding. Het is bestuur.
De echte vraag is niet of het bedrag wordt gecorrigeerd. De vraag is hoeveel vertrouwen er verloren gaat wanneer leiders hun eigen besluiten ontdekken alsof ze van een onbekende hand afkomstig zijn. In dat licht is het salaris misschien niet eens het duurste onderdeel van deze wet.