In Canada adviseerde een parlementaire commissie in 2023 om medische hulp bij sterven uit te breiden naar “rijpe minderjarigen”. Ouders zouden worden geraadpleegd waar passend, maar de wilsbekwame minderjarige krijgt juridisch voorrang bij de uiteindelijke beslissing.
Het eerste land ter wereld dat euthanasie legaliseerde was Nederland. In 2002 trad daar de Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding in werking. De wet staat euthanasie toe onder strikte voorwaarden: er moet sprake zijn van uitzichtloos en ondraaglijk lijden, een vrijwillig en weloverwogen verzoek, en een onafhankelijke arts moet het verzoek toetsen. Voor minderjarigen geldt een aparte regeling. Jongeren van 12 tot 16 jaar kunnen euthanasie verzoeken met toestemming van hun ouders; bij 16- en 17-jarigen moeten ouders worden betrokken, maar hun instemming is niet doorslaggevend.
In 2014 volgde België met een uitbreiding van de euthanasiewet naar minderjarigen zonder vaste minimumleeftijd. Daar moet het kind wilsbekwaam zijn, ondraaglijk fysiek lijden ervaren en zich in een uitzichtloze medische situatie bevinden. Ouderlijke toestemming blijft verplicht.
Euthanasie houdt juridisch in dat een arts op verzoek van een patiënt het leven beëindigt, doorgaans via toediening van medicatie. Het onderscheid met het staken van behandeling of palliatieve sedatie ligt in de intentie: bij euthanasie is het doel het overlijden zelf.
Suriname
In Suriname is euthanasie niet gelegaliseerd. Het strafrecht bevat bepalingen tegen levensbeëindiging, ook wanneer dit op verzoek gebeurt.
Daarnaast speelt de maatschappelijke context een rol. Suriname kent een religieus diverse bevolking met sterke christelijke, hindoeïstische en islamitische tradities. Binnen deze levensbeschouwingen geldt het menselijk leven doorgaans als heilig of door God gegeven, waardoor actieve levensbeëindiging moreel wordt afgewezen. Hierdoor bestaat er spanning tussen een mogelijk recht op zelfbeschikking en religieuze uitgangspunten die het beëindigen van leven verbieden.
Het debat in Suriname is daarom niet alleen juridisch, maar ook cultureel en religieus geladen. Tot op heden heeft dat geleid tot terughoudendheid in wetgeving.