In Suriname heeft bijna elke politieke partij een eigen locatie waar burgers terechtkunnen voor hulp. Officieel heet het dienstverlening, in de praktijk lijkt het vaak op een alternatieve bestuurslijn. Partijen ontvangen financiële steun van derden, want contributiegelden alleen kunnen onmogelijk de kosten van een middelgrote organisatie dekken. Wie betaalt, verwacht invloed. Wie invloed heeft, verwacht toegang.
De Pertjajah Luhur doet dit al sinds haar oprichting, ongeacht coalitie of oppositie. Vandaar de slogan: de partij die nooit slaapt.
Andere partijen, zoals de NDP en de VHP, bleken vooral wakker wanneer zij regeerden. De NPS deed het in mindere mate, mogelijk door minder sponsoren en meer afhankelijkheid van activiteiten met beperkte opbrengst.
Recent kondigde de NDP de heractivering aan van haar Sociaal Maatschappelijk Bureau, bedoeld om klachten op te vangen van burgers die niet rechtstreeks terechtkunnen bij ministers of assembleeleden. Formeel is dat service. Politiek gezien is het een impliciete erkenning dat de voordeur van de regering niet functioneert. Wanneer burgers via het partijkantoor sneller geholpen worden dan via staatsinstellingen, ontstaat een parallel bestuurssysteem.
De situatie wordt complexer wanneer de president ook partijvoorzitter is. Dat was zichtbaar bij Venetiaan, Bouterse, Santokhi en nu Simons. Spreekt men als staatshoofd of als partijleider? Wanneer een partijbureau problemen oplost die ministeries zouden moeten afhandelen, vervaagt de institutionele scheiding.
Zolang politieke partijen deze vorm van achterdeurpolitiek hanteren, zenden zij een dubbel signaal uit. Enerzijds tonen zij betrokkenheid bij de burger. Anderzijds suggereren zij dat hun eigen regering onvoldoende georganiseerd is of dat bestuurders tekortschieten.
Een sterke staat vereist sterke instituties, niet sterke partijkantoren. Wanneer de achterdeur beter werkt dan de voordeur, ligt het probleem niet bij de burger maar bij het bestuur.