In 1981 werd Arne Cheyenne Johnson berecht voor de doodslag op zijn huisbaas Alan Bono in Connecticut. De verdediging stelde dat Johnson bezeten was door een demon die eerder een jongen zou hebben gekweld tijdens vermeende exorcismes.
Het was de eerste keer in de Verenigde Staten dat demonische bezetenheid als strafrechtelijk verweer werd aangevoerd. De rechter wees dit argument af omdat het niet verifieerbaar was binnen juridische en wetenschappelijke kaders.
De verdediging schakelde over op noodweer. Johnson werd uiteindelijk schuldig bevonden aan doodslag en kreeg een gevangenisstraf van tien tot twintig jaar, waarvan hij minder dan vijf jaar uitzat.
De zaak kreeg internationale media-aandacht en werd later verfilmd. Zij markeert een botsing tussen religieuze overtuiging en het strafrecht, waarbij de rechtbank expliciet weigerde bovennatuurlijke verklaringen als juridisch relevant te erkennen.