Terwijl overheden in Europa, Aziƫ en de Verenigde Staten strengere leeftijdsgrenzen voor social media overwegen, blijft het in Suriname opvallend stil. Australiƫ voerde een verbod in voor gebruikers onder 16 jaar. Frankrijk, Spanje en het Verenigd Koninkrijk bespreken vergelijkbare maatregelen. In de Verenigde Staten scherpen sommige staten de handhaving aan en in Californiƫ loopt een rechtszaak tegen Meta over verslavingsbevorderende ontwerpkeuzes. Platforms als TikTok en YouTube wijzen op het risico dat algemene verboden jongeren naar minder controleerbare digitale omgevingen duwen.
In Suriname ontbreken structurele data over schermtijd, mentale gezondheid en algoritmische beĆÆnvloeding. Toch is er weinig reden om aan te nemen dat het gedrag van Surinaamse jongeren wezenlijk afwijkt van dat in beter ontwikkelde landen. De penetratie van smartphones is hoog, toezicht beperkt en digitale geletterdheid ongelijk verdeeld.
Bestuurskundige en media-analist dr. R. K. Sewradj noemt het uitblijven van debat āeen bestuurlijke blinde vlekā. Volgens hem reageert beleid hier vaak pas wanneer schade zichtbaar en politiek voelbaar wordt. āWe discussiĆ«ren over leerachterstanden, maar negeren het ecosysteem waarin jongeren dagelijks uren doorbrengen. Het ministerie van Onderwijs zou het voortouw moeten nemen met onderzoek, richtlijnen en oudervoorlichting.ā
Wereldwijd worstelen regeringen met de macht van technologiebedrijven, terwijl Suriname nog moet besluiten of het onderwerp bespreekbaar is. Zonder data blijft beleid giswerk. Zonder regie blijft de jeugd overgeleverd aan commerciƫle algoritmen.
De vraag is niet of regulering nodig is, maar wie in Suriname de verantwoordelijkheid durft te claimen voordat externe druk of incidenten het debat alsnog afdwingen.