Wanneer iets misgaat, begint in Suriname steevast de Nationale Vergelijkingswedstrijd. Ministers grijpen niet naar oplossingen, maar naar atlassen. “In andere landen is het erger”, klinkt het dan geruststellend. Dat de elektriciteit uitvalt, is vervelend, maar elders is het nóg donkerder. Dat prijzen stijgen, is lastig, maar kijk eens naar landen waar mensen helemaal niets hebben.
Elke klacht wordt beantwoord met een vergelijking omlaag. Nooit omhoog. Niemand vraagt waarom het hier slechter kan, maar ook beter. Dat zou oneerlijk zijn in de wedstrijd. De regels zijn simpel: wie kritiek levert, verliest automatisch van een denkbeeldig land in grotere ellende.
Zo verandert beleid in relativering. Geen noodzaak tot verbetering, zolang er altijd iemand is die het slechter heeft. De lat wordt niet gelegd waar men wil zijn, maar waar men net niet onderdoor zakt.
De Nationale Vergelijkingswedstrijd kent altijd winnaars. Niet de burgers, maar de bestuurders. Want zolang Suriname niet het slechtste jongetje van de klas is, hoeft niemand zijn huiswerk te laten zien.