Stel je voor, als je wilt: een heel land zo onwetend dat mensen vrijwillig miljarden dollars geven om rijke criminelen te kiezen die over hun leven regeren en hun geld stelen, terwijl ze toch blijven geloven dat ze vrij zijn.
In Suriname klinkt dit niet als sciencefiction maar als een wekelijkse radioshow. De kiezer staat netjes in de rij, zon op het hoofd, vlaggetje in de hand, en stemt met overtuiging op dezelfde figuren die al jaren beloven dat morgen beter wordt. Morgen is hier een elastisch begrip. Het rekt mee met elke regeerperiode en breekt nooit.
Na de verkiezingen volgt het ritueel. De nieuwe leiders rijden langs in glimmende SUV’s, zwaaien vriendelijk en verklaren dat de kas leeg is. Dat is vreemd, want de kas was ook leeg vóórdat ze kwamen, en toch zijn er altijd nieuwe huizen, nieuwe reizen en nieuwe adviseurs. Vrijheid wordt ondertussen uitgelegd als het recht om te klagen bij de winkel, de bushalte en op Facebook, zonder dat er iets verandert.
De burger betaalt belasting, koersverschil, solidariteitsheffing en morele steun. In ruil krijgt hij toespraken over soevereiniteit en nationale trots. Als de SRD zakt, heet dat extern. Als projecten mislukken, heet dat complex. Als iemand vraagt waar het geld is gebleven, heet dat negatief.
En toch blijft het geloof sterk. Volgende keer kiezen we beter, zegt men. Nog één kans. Vrijheid, zo blijkt, is hier geen toestand maar een slogan. Te koop tijdens verkiezingstijd, afwezig bij de kassa daarna.
Disclaimer: Dit stuk is satire, geen beschuldiging, geen feitelijke weergave bedoeld.