In verkiezingscampagnes hoorden wij het herhaaldelijk. “Politieke elites moeten hun voorrechten inleveren en dichterbij het volk komen te staan “. Thema’s als overvloedige salarissen en royale vergoedingen voor beleidsmakers stonden bovenaan in de beloftes. De lonen die leden van De Nationale Assemblée (DNA) en andere beleidsmakers ontvangen staan in schril contrast met de economische realiteit van veel Surinamers.
Vandaag, ruim 7 maanden na de machtsovername, is het muisstil over die beloftes alsof ze nooit zijn gedaan terwijl de hoge salarissen gewoon blijven doorlopen.
De tegenstelling is groot. Terwijl gewone mensen worden opgeroepen tot geduld en begrip in tijden van economische druk, genieten beleidsmakers van een ongekende welvaart dat voor velen van ons onbereikbaar is. De belofte dat ongerechtvaardigde salarissen zouden worden aangepakt, klinkt nu als een echo uit een heel ver verleden.
Dit patroon maakt dat de president en haar regering steeds vaker worden gezien als degenen die de vermoorde onschuld spelen. Ze ontkennen de eigen politieke geschiedenis, houden vast aan privileges, maar vragen steeds geduld aan een getergd volk dat wacht op realisatie van beloften. Hoe lang nog?