NDP-Assembleelid Silvana Afonsoewa verklaart geen moeite te hebben haar hoge salaris als parlementariër in te leveren, mits daar wetgeving voor komt. Die voorwaarde is geen principiële houding maar een zorgvuldig geformuleerde ontsnappingsroute. Ze presenteert zich als bereidwillig, terwijl ze de verantwoordelijkheid volledig verplaatst naar een abstracte wetgever. Dat is geen zelfopoffering, maar het juridisch conditioneren van moraal. Wie werkelijk overtuigd is dat een beloning buitensporig is, heeft geen wet nodig om daarnaar te handelen.
De redenering is transparant. Zolang er geen wet is, blijft het salaris onaangetast en blijft de morele claim vrijblijvend. De wet fungeert als vijgenblad: het bedekt niet schaamte, maar inertie. Morele overtuiging die pas werkt na parlementaire bekrachtiging is geen overtuiging, maar uitstel. In een context waarin koopkracht onder druk staat en publieke voorzieningen tekortschieten, is die houding politiek comfortabel en sociaal defensief.
Het salaris van een lid van De Nationale Assemblée bestaat uit een vaste bezoldiging, aangevuld met toelagen en faciliteiten, en behoort tot de hoogste inkomens in de publieke sector. Dat niveau wordt verdedigd met verwijzingen naar verantwoordelijkheid en onafhankelijkheid. Die argumenten verliezen geloofwaardigheid wanneer volksvertegenwoordigers zelf erkennen dat het bedrag problematisch is, maar vervolgens niets doen zolang de wet hen niet dwingt.
De ironie is dat afstand doen geen wet vereist. Een vrijwillige storting in de staatskas, een structurele donatie aan sociale fondsen of een publiek transparante loonreductie zijn juridisch mogelijk en administratief eenvoudig. Zulke handelingen zouden politiek gewicht hebben, juist omdat ze vrijwillig zijn. Dat ze uitblijven, suggereert dat het behoud van het inkomen belangrijker is dan de symboliek van solidariteit.
Binnen de Nationale Democratische Partij past dit patroon: grote woorden over rechtvaardigheid, kleine daden wanneer het persoonlijk wordt. De wet wordt niet ingezet om ongelijkheid te corrigeren, maar om gewetensrust te organiseren. Zo blijft het salaris intact, de uitspraak netjes verpakt en de morele rekening doorgeschoven.