De gepresenteerde groeicijfers voor Latijns-Amerika en het Caribisch gebied tonen een sterk uiteenlopend beeld. Suriname bevindt zich structureel in de middenmoot met een geraamde economische groei van 1,7 procent in 2024, oplopend naar 3,5 procent in 2026 en 3,7 procent in 2027. Dit wijst op herstel en stabilisatie, maar niet op een uitzonderlijke groeidynamiek.
In vergelijking met buurlanden en regionale peers is Suriname geen achterblijver, maar ook geen koploper.
Het contrast met Guyana is scherp. Guyana laat extreem hoge groeicijfers zien, met 43,6 procent in 2024 en aanhoudend dubbelecijferige groei in de daaropvolgende jaren. Deze cijfers zijn vrijwel volledig gedreven door grootschalige offshore olieproductie en illustreren hoe natuurlijke hulpbronnen in korte tijd een economie kunnen transformeren.
Tegelijkertijd maken ze duidelijk dat Guyana een statistische uitschieter is en geen realistische benchmark voor de meeste landen in de regio.
Vergeleken met landen als Jamaica, Trinidad en Tobago en Belize presteert Suriname vergelijkbaar of iets beter op middellange termijn. Landen als Costa Rica en Panama laten consistenter hogere groeipercentages zien, wat wijst op een breder en diverser economisch fundament. De cijfers suggereren dat Suriname wel profiteert van macro-economische stabilisatie, maar dat structurele hervormingen, productiviteitsgroei en economische diversificatie nog onvoldoende zijn om de groei duurzaam te versnellen.
De kernboodschap is dat Suriname zich herstelt, maar voorlopig meedraait in het regionale gemiddelde. Zonder ingrijpende structurele keuzes zal het land niet opschuiven richting de voorhoede, maar ook niet terugvallen naar de probleemcategorie.