In Suriname lijkt elke minister van Buitenlandse Zaken een onuitputtelijke reislust te hebben die steevast wordt gerechtvaardigd met de bewering dat er “geld binnengebracht” wordt.
Eerst was het Albert Ramdin die met volle koffers uit de wereldtradities terugkeerde en nu doet Melvin Bouva vrolijk mee. De retoriek is simpel: vliegen = fondsen = vooruitgang. Maar is dat werkelijk zo?
Feitelijk zijn schenkingen en donorhulp geen stalorders die automatisch in de staatskas vallen. Ze zijn middelen van multilaterale instellingen zoals de Wereldbank, het Internationaal Monetair Fonds (IMF), de Inter-Amerikaanse Ontwikkelingsbank en bilaterale partners zoals Nederland, de EU of Japan. Deze instituten werken met strikte doelstellingen en voorwaarden. Hulp wordt aangeboden via programma’s voor onderwijs, gezondheidszorg, infrastructuur of klimaatadaptatie, niet als vrije begrotingsposten om vakanties mee te betalen.
Regionaal worden middelen als volgt verdeeld: Latijns-Amerikaanse en Caribische landen ontvangen vaak leningen en technische assistentie gericht op structurele hervormingen; Afrika krijgt een mix van concessionele leningen en subsidies voor basisvoorzieningen; Azië concentreert zich op grootschalige infrastructuur en economische integratie. Hulp is sectoraal en projectmatig, niet vrij besteedbaar.
Het is satirisch te bedenken dat ministers denken met een boarding-pass financiering op te halen. In werkelijkheid moet Suriname voldoen aan programma-eisen, cofinanciering en rapportage regimes.
Het expert commentaar is helder: reizen kan kansen creëren om partners te ontmoeten, maar “geld binnenbrengen” is geen garantie zolang het beleid, transparantie en institutionele capaciteit ontbreken. Hulp is een instrument, geen vanzelfsprekend geschenk aan een land dat nog steeds worstelt met begrotingsdiscipline en structurele hervormingen.