Het advies lijkt eenvoudig en efficiënt. Eet zo goedkoop mogelijk en laat de medische behandeling vooral duur zijn. In de praktijk is dit geen grap, maar een systeemfout die zich als beleid vermomt. De supermarkt beloont volume, suiker en vet. Verse groente, fruit en eiwitten zijn relatief duur, bewerkt voedsel is goedkoop en overal beschikbaar. De rekening volgt later, niet bij de kassa, maar in de wachtkamer.
Een medisch deskundige wijst erop dat deze logica voorspelbare uitkomsten heeft. Slechte voeding verhoogt het risico op diabetes, hart- en vaatziekten en kanker. De zorgkosten stijgen, niet omdat geneeskunde faalt, maar omdat preventie structureel wordt genegeerd.
Ziekte wordt behandeld als incident, terwijl zij het resultaat is van jarenlang beleid dat ongezond gedrag economisch aantrekkelijk maakt.
De satire zit in de omkering. Wie gezond wil leven betaalt meer vooraf. Wie ongezond leeft betaalt later, collectief, via verzekeringen en belastingen. Het systeem straft discipline en subsidieert nalatigheid.
Volgens de deskundige is dit rationeel onhoudbaar. Elke dollar of euro die wordt bespaard op gezonde voeding, keert meervoudig terug als dure zorg.
Zo voedt men goedkoop, en verzekert men zich van een kostbare toekomst.