In Suriname ligt de gemiddelde levensverwachting volgens internationale statistieken rond de 70 tot 75 jaar. Dit betekent dat het idee dat mensen in de toekomst 150 jaar oud kunnen worden, op het eerste gezicht ver afstaat van de dagelijkse realiteit in het land.
Toch wordt dit scenario serieus besproken binnen de moderne verouderingswetenschap. De Amerikaanse geneticus Steve Horvath stelt dat extreme levensverlenging theoretisch mogelijk wordt door vooruitgang in het meten en beïnvloeden van biologische veroudering.
Horvath ontwikkelde zogenoemde epigenetische klokken, gebaseerd op DNA-methylatie, waarmee niet de kalenderleeftijd maar de biologische leeftijd van een persoon kan worden bepaald. Dit maakt het mogelijk om objectief vast te stellen of medische interventies veroudering daadwerkelijk vertragen of zelfs gedeeltelijk omkeren. Volgens Horvath is deze meetbaarheid een noodzakelijke voorwaarde voordat levensverlengende therapieën geloofwaardig kunnen worden bewezen.
Voor Suriname roept dit echter fundamentele vragen op. De grootste gezondheidsuitdagingen liggen niet bij levensverlenging, maar bij basiszorg, preventie van chronische ziekten en toegang tot tijdige behandeling. Zolang deze structurele factoren niet verbeteren, blijft een levensverwachting van 150 jaar een theoretisch concept zonder praktische relevantie.
De wetenschap kan de biologische grenzen verleggen, maar sociale, economische en institutionele randvoorwaarden bepalen of zulke doorbraken ooit gelijkmatig zullen worden benut.