We leven in een tijd waarin alles groter, sneller en slimmer lijkt, maar vreemd genoeg voelt het vaak kleiner, trager en dommer. We wonen in grote huizen, maar met kleine gezinnen, en soms zelfs met grote stilte. We stapelen diplomaās op, maar raken nog steeds in paniek als de printer vastloopt. De medische wetenschap is verder dan ooit, terwijl we ons massaal moe, gestrest en ongezond voelen.
We verdienen meer geld, maar slapen slechter. We hebben een hoge IQ, maar nul geduld. Kennis is overal beschikbaar, wijsheid schaars. We hebben honderden contacten, duizenden volgers en toch niemand die we Ć©cht durven bellen als het tegenzit. Social media geven ons veel vrienden, maar geen beste vriend. We maken selfies alsof ons leven ervan afhangt, terwijl ons zelfrespect langzaam leegloopt.
We reizen sneller met snel internet, maar bouwen trage relaties. Slimme apparaten beantwoorden alles, behalve de vraag waarom gesprekken zo oppervlakkig zijn geworden. In grote steden wonen miljoenen mensen dicht op elkaar, maar met kleine harten en weinig aandacht voor elkaar.
Misschien is dit geen aanklacht tegen vooruitgang, maar een zachte herinnering. Technologie kan ons leven makkelijker maken, maar geen betekenis geven. Dat blijft mensenwerk. En daar is gelukkig nog geen app voor.