Krishna Mathoera positioneerde zich in 2025 als presidentskandidaat maar behaalde op de Assemblee-kandidatenlijst 10.535 stemmen, aanzienlijk minder dan de 45.895 stemmen van Chan Santokhi. Dit verschil is relevant, omdat het aantoont dat persoonlijke populariteit binnen een partijcontext niet automatisch vertaalt naar nationaal draagvlak.
Haar recente uitspraak dat zij geïnteresseerd is in het voorzitterschap van de Vooruitstrevende Hervormings Partij onder de voorwaarde dat “het volk haar vraagt” miskent bovendien het formele selectieproces. Het partijvoorzitterschap wordt niet via een volksreferendum of publieke manifestatie beslist maar door circa 1100 kiesmannen en kiesvrouwen binnen de partijstructuur.
De suggestie dat een diffuse volksoproep doorslaggevend zou zijn, functioneert primair als retoriek. Institutioneel heeft het geen betekenis zolang zij geen expliciete steun mobiliseert onder deze kiesgerechtigden. Dat vereist interne coalitievorming, netwerken binnen afdelingen en overtuiging van invloedrijke partijorganen. Zonder deze stappen blijft de claim symbolisch.
Haar kansen staan onder druk door meerdere factoren. De partij is historisch conservatief georganiseerd en hoewel de positie van vrouwen is versterkt, is het voorzitterschap nog steeds sterk verankerd in traditionele machtslijnen. De multietnische en religieus gestructureerde samenstelling van de partij vergroot de complexiteit: een nieuwe voorzitter moet deze balans expliciet kunnen waarborgen. Het falen van de huidige leiding bij verkiezingen creëert ruimte voor verandering, maar die ruimte is conditioneel en niet automatisch persoonsgebonden.
Indien een nieuwe voorzitter de interne diversiteit niet weet te behouden, is een electorale terugval plausibel. Een verschuiving van zeventien zetels naar een bandbreedte van negen tot twaalf ligt dan binnen de logica van eerdere electorale fragmentatie.
De kernvraag is daarom niet of “het volk” haar vraagt, maar of de interne partijmacht haar daadwerkelijk draagt.