Wanneer een staat structureel opereert in een bestuurlijk grijs vlak, ontstaat ruimte voor normalisering van risicoās die elders als onaanvaardbaar gelden. In Suriname leidt het aanstellen van personen met ernstige corruptieverdenkingen of zware geweldsbeschuldigingen in publieke topfuncties tot een directe erosie van institutioneel vertrouwen.
Het formele argument dat iemand niet is veroordeeld, miskent een kernprincipe van modern bestuur: publieke functies vereisen niet alleen juridische onschuld, maar aantoonbare integriteit. Bestuur draait niet uitsluitend om strafrechtelijke drempels, maar om normatieve standaarden die legitimiteit beschermen.
Voor de bevolking heeft dit meetbare nadelen. Ten eerste ontstaat cynisme en normvervaging. Wanneer machtsposities bereikbaar blijven ondanks ernstige verdenkingen, leert de samenleving dat naleving van regels selectief is. Dit ondermijnt rechtsstatelijk bewustzijn en ontmoedigt burgerparticipatie.
Ten tweede verzwakt het preventieve effect tegen criminaliteit. Criminologisch onderzoek toont aan dat straffeloosheid aan de top een signaalfunctie heeft: regels zijn onderhandelbaar.
Ten derde remt dit economische en sociale ontwikkeling, omdat investeerders, professionals en jongeren minder vertrouwen hebben in meritocratie en transparantie.
Andere landen hanteren scherpere bestuurlijke standaarden.
In Nederland geldt politieke verantwoordelijkheid als norm; bewindspersonen treden af bij ernstige integriteitskwesties, ook zonder strafrechtelijke veroordeling.
In Canada worden kandidaten vooraf gescreend op ethische risicoās, waarbij reputatieschade voor het ambt als zwaarwegend criterium geldt.
Australiƫ kent onafhankelijke anti-corruptie commissies met bevoegdheid om bestuurlijke integriteit te toetsen los van strafrechtelijke uitkomsten.
Het verschil is fundamenteel. Waar grijszones worden getolereerd, stagneert ontwikkeling. Waar integriteit als voorwaarde geldt, groeit institutionele stabiliteit en maatschappelijk vertrouwen.