In een kleine multiculturele samenleving als Suriname krijgen grote ongelukken met dodelijke afloop een disproportioneel sociaal gewicht. De nabijheid tussen burgers zorgt ervoor dat verlies zelden anoniem blijft. Slachtoffers hebben vrijwel altijd een herkenbare etnische, religieuze of sociale inbedding, waardoor rouw zich snel verspreidt over meerdere gemeenschappen tegelijk.
Economische druk versterkt dit effect. Wanneer bestaansonzekerheid al hoog is, wordt een ramp niet alleen ervaren als persoonlijk leed, maar ook als bevestiging van collectieve kwetsbaarheid.
Een psycholoog wijst erop dat rouw in zulke contexten zelden een individueel proces blijft. Het gebrek aan professionele nazorg en structurele opvang maakt dat mensen terugvallen op informele netwerken zoals familie, kerk, moskee of buurt. Dat biedt emotionele steun, maar kent ook beperkingen. Verwachtingen
rond veerkracht en zwijgen kunnen psychische verwerking belemmeren, vooral bij mannen en jongeren. Publieke rouwmomenten en rituelen creëren tijdelijke saamhorigheid, maar lossen onderliggende stress niet op.
Economische schaarste beïnvloedt bovendien hoe schuld en verantwoordelijkheid worden besproken. Frustratie zoekt een uitlaatklep, soms in beschuldigingen richting overheid of andere groepen. Volgens de psycholoog is dit een voorspelbaar copingmechanisme bij samenlevingen die weinig controle ervaren.
Zonder consistente communicatie, transparantie en toegankelijke mentale zorg blijft collectief trauma zich opstapelen. Rouw wordt dan niet verwerkt, maar opgeslagen, wachtend op het volgende incident.